้อดิบกลับไปทำอะไรได้ล่ะ?
ในระหว่างทางกลับบ้าน ยังไม่ทันที่จางซิ่วเอ๋อจะพูดอะไร จางชุนเถาก็ย้ำครั้งแล้วครั้งเล่าว่าเงินนี่ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามให้แม่เฒ่าจางรู้เด็ดขาด เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี นางไม่มีทางให้แม่เฒ่าจางรู้อยู่แล้ว
ถ้าแม่เฒ่าเสือนั่นรู้เข้า นอกจากจะเอาตำลึงไปแล้ว เผลอ ๆ จะตีพวกนางด้วย มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะทำเรื่องเปลืองแรงแล้วยังไม่ได้ดีแบบนี้
ตอนกลับไปถึงบ้านฟ้าก็มืดแล้ว
แม่เฒ่าจางไม่มีทางเหลือกับข้าวให้ตัวขาดทุนสองตัวอยู่แล้ว และตอนนี้กำลังปิดประตูกินข้าวกันอยู่
ซึ่งสองพี่น้องก็กลับไปที่ห้องโดยไม่พูดอะไร
จางซานหยาที่อายุยังน้อยกำลังป้อนข้าวแม่โจวอยู่ ถึงจะบอกว่าเป็นข้าวแต่จริง ๆ มีไม่กี่เม็ดเท่านั้น
จางซิ่วเอ๋อนึกปวดใจ นี่แม่ท้องอยู่นะ ยัยปีศาจเฒ่ายังจะรังแกอีก แต่ก็ไม่เป็นไร ตอนนี้นางมาแล้ว นางเลี้ยงให้แม่และน้องชายที่ยังไม่คลอดของตัวเองจ้ำม่ำไปเลย!
ส่วนแม่โจวนั้นอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ ถึงจะมีลูกนางก็ไม่ได้ดีใจนัก กลับยิ่งกลัดกลุ้มมากกว่าเดิม
ถ้ารอบนี้คลอดออกมายังเป็นผู้หญิงอีก งั้นในบ้านนี้…นางคงอยู่ยากยิ่งกว่าเดิมแน่
“ซานหยา ลูกเอาข้าวถ้วยนี้ให้พี่สาวทั้งสองเถอะ แม่อิ่มแล้ว” เสียงแม่โจวแหบแห้ง
นางกินอิ่มซะที่ไหนล่ะ ตอนนี้แค่ไม่อยากให้ลูกสาวของตัวเองต้องทนหิวก็เท่านั้น
ตอนนี้จางชุนเถาได้ลงกลอนประตูไว้อย่างแน่นหนา ก่อนจะหยิบเอาของ
