สาวตัวเอง จางอวี่หมิน
“นังแม่ม่าย มองอะไรไม่ทราบ? พรุ่งนี้ข้าจะให้แม่เอาเจ้าไปขายซะ จะได้ไม่เสียฮวงจุ้ยบ้านเรา” จางอวี่หมินด่าโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมใด ๆ และแค่นเสียงก่อนจะหันหลังเดินออกไป
จางซิ่วเอ๋อมีสีหน้ากระอักกระอ่วนขึ้นมา รู้สถานะตัวเองอย่างชัดเจนอีกครั้งในฐานะแม่ม่ายดวงกินผัว ดูท่าจะไม่มีใครชอบหน้านางจริง ๆ สินะ
ในเมื่อเป็นแบบนี้นางต้องรีบหาทางออกจากตระกูลจางทันที ต่อให้คนตระกูลจางแค่พูดเฉย ๆ แต่นานวันเข้านางก็ทนไม่ไหว
ส่วนเรื่องกินข้าว พวกนางสามพี่น้องไม่มีสิทธิ์ไปกินที่โต๊ะหรอก รอจนทุกคนกินกันเสร็จ พวกนางถึงไปกินที่โต๊ะได้
พวกนางมองเศษแกงเศษกับข้าวในจานบิ่น ๆ และเศษหมั่นโถวที่โดนแบ่งไว้ พี่น้องสามคนก็นั่งกินกันเงียบ ๆ พอกินเสร็จก็ต้องเก็บกวาดจานชาม
โต๊ะที่ตระกูลจางยืมมาก็คืนไปหมดแล้ว โต๊ะที่เหลือที่บ้านก็เป็นตะปุ่มตะป่ำ ซึ่งเก็บกวาดยากมาก
พี่น้องทั้งสามเก็บกวาดอยู่เป็นเวลานานกว่าจะเสร็จ หลังจากนั้นจางชุนเถาก็ยกกระดานไม้จากที่มืด ๆ ออกมา วางพืชผักป่าไว้บนนั้นและสับให้เละ ซึ่งการทำเรื่องนึ้ในเวลากลางคืนนั้นจะทำให้มือโดนบาดง่ายมาก แต่ไม่ทำก็ไม่ได้
นี่คืออาหารในวันพรุ่งนี้ของเป็ดไก่ ถ้าไม่ทำ แม่เฒ่าจางได้ลอกหนังจางชุนเถาออกมาแน่
ต่อให้จะเป็นแบบนั้นก็ยังมีเสียงไม่พอใจของจางอวี่หมินดังออกจากห้องมาเป็นระยะ “เสียงเบา ๆ หน่อย พวกเจ้าไม่นอน ข้ายังต้องนอนนะ!”
นานอยู่กว่าจะทำทุกอย่
