างเสร็จ พี่น้องสามคนถึงได้ไปนอน
ผ้าห่มนั่นก็เปียกชื้นไม่อาจมอบความอบอุ่นใด ๆ ให้ได้ สามคนพี่น้องนอนบนเตียงเดียวกันก็ออกจะเบียดอยู่หน่อย ๆ ขยับเพียงนิดเดียวก็เกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดแล้ว จางซิ่วเอ๋อหวั่นใจสุด ๆ ว่าเตียงจะถล่ม
แต่ที่แย่ที่สุดคือ พอตกเวลากลางคืนก็ได้ยินเสียงหนูเกาขาเตียงด้วย
แต่จางซิ่วเอ๋อที่เหนื่อยถึงขีดสุด สุดท้ายก็หลับไปด้วยความเพลีย
วันรุ่งขึ้น เพื่อไม่ให้โดนด่า จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาตื่นแต่เช้า พาจางซานหยาขึ้นเขาไปด้วย
จางซานหยาอายุยังน้อย ปีนเขาได้ลำบากกว่าคนอื่น แต่นางก็เม้มปากแล้วตามขึ้นไปโดยที่ไม่บ่นเหนื่อยเลยตลอดทาง และพอถึงที่หมายจางชุนเถาก็เริ่มขุดผัก
เห็นเด็กอายุแค่นี้ก็ต้องเริ่มทำงานหนักแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็นึกอุทานในใจ ‘เด็กบ้านจนเก่งกันไวจริง ๆ’
จางซิ่วเอ๋อเอาไข่ที่ซ่อนไว้เมื่อวานออกมาปิ้ง และแบ่งให้กับทุกคน
โชคดีที่เมื่อวานนางมีแผนไว้ในใจ จึงไม่ได้เอาของกลับบ้าน ไม่อย่างนั้นคงเก็บไม่อยู่แน่
จางชุนเถาใช้เคียวที่ด้ามหักตัดพืชผักอย่างรวดเร็ว เคียวนั้นเหลือเพียงด้านคม จึงใช้ผ้าเน่าพันด้านหนึ่งไว้เพื่อไม่ให้บาดมือ
จากนั้นก็แบ่งผักสำหรับคนและสำหรับหมูไว้อย่างรวดเร็ว
จางซิ่วเอ๋อตามจางชุนเถาขุดผักไปด้วย อีกใจก็หวังจะหาอะไรกินบนเขา แต่ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า ความโชคดีที่จับไก่ป่าได้นั้นไม่ได้ตามมาในวันนี้ด้วย แต่จางซิ่วเอ๋อก็เจออีกสิ่งหนึ่งแทน
เห็ด
เมื่อคืนมีฝนตกเบ
