า ๆ อากาศบนเขาก็อบอ้าว เห็ดจึงผุดขึ้นมา
“พี่ เอารามาทำอะไร เจ้าสิ่งนี้มีพิษนะ ทิ้งไปเร็ว ครั้งที่แล้วที่อดอยากกันก็มีคนกิน แล้วก็ตายเพราะพิษนะ” จางชุนเถาหน้าตาตื่นกลัวทันทีเมื่อเห็นเห็ดที่พี่สาวของตนเก็บมา
จางซิ่วเอ๋อผงะ นี่มันเห็ดหอมที่หาได้บ่อยที่สุดไม่ใช่เหรอ? จะมีพิษได้ยังไง?
แต่พริบตาเดียวจางซิ่วเอ๋อก็เข้าใจ คนที่นี่คงจะแยกเห็ดแต่ละชนิดไม่ออก มีคนกินเห็ดแล้วตาย ทุกคนจึงกลัวเห็ดอย่างกับเป็นอสรพิษ
คิดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็เอาเห็ดเข้าปากคำหนึ่ง
“พี่ นี่พี่ยังคิดจะฆ่าตัวตายอยู่อีกเหรอ!?” จางชุนเถามีสีหน้าตกตะลึงในทันที
จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “นี่เป็นแบบไม่มีพิษกินได้ ข้าตกลงกับเจ้าแล้วว่าจะไม่ตาย และไม่คิดสั้นอีก เจ้าดูสิ ข้ากินแล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะหน่อย”
แต่ถึงจะได้ยินแบบนั้น จางชุนเถาก็ยังมีสีหน้าคลางแคลงอยู่ดี “ไม่มีพิษจริงหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อมองหน้าเล็ก ๆ ของจางชุนเถาที่เปี่ยมด้วยความตื่นกลัวจึงปลอบ “วางใจเถอะ ไม่มีพิษจริง ๆ”
“พี่รู้ได้อย่างไรกัน?” จางชุนเถาทำหน้าสงสัย
จางซิ่วเอ๋อบอกอย่างนึกขำ “เมื่อกี้มีนกบินมากินเห็ดนี่ด้วย นกกินได้ ทำไมมนุษย์อย่างเราจะกินไม่ได้ล่ะ”
จางชุนเถาถึงบางอ้อ “ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง….พี่ พี่นี่ฉลาดจริง ๆ เลย ทำไมเมื่อก่อนข้าถึงคิดไม่ได้นะ แต่ถึงพี่เอาเห็ดพวกนี้กลับบ้านไป ย่าก็ไม่กินหรอก จะด่าพวกเราด้วยซ้ำ” จางชุนเถาถอนหายใจ
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “เร
