าตากให้แห้ง แล้วรอกินตอนหิวก็ได้”
ต่อให้แม่เฒ่าจางอยากกิน นางก็ไม่ให้กินหรอก
“งั้นก็ดี ถ้าข้าเจอเจ้ารานี่ก็จะเด็ดกลับไปให้พี่ แต่พี่ต้องรับปากข้านะ ว่าจะไม่กินอะไรมั่วซั่วอีก” จางชุนเถามีหน้าตานึกกลัวขึ้นมา
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า ก่อนจะเริ่มกระบวนการเด็ดเห็ดอันยิ่งใหญ่
ไม่นานนักนางก็มาถึงข้างลำธารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง น้ำใส ๆ ไหลรากราวกับจะชะล้างเอาความเศร้าและความเครียดที่จางซิ่วเอ๋อข้ามมิติมาออกไปได้
นางยืนอยู่ริมลำธาร เห็นเงาสะท้อนของตัวเอง หญิงสาวอายุ 15 ปี ผอมจนน่าสงสาร เนื้อทั้งตัวยังไม่ถึง 2 ชั่งด้วยซ้ำ แล้วยังมีแผลอีกมากมายตามร่างกาย เมื่อก่อนต้องใช้ชีวิตเหมือนไม่ใช่คนสินะ
และในขณะนั้นเอง จางซิ่วเอ๋อก็เหลือบไปเห็นเลือดที่ลอยอยู่ในลำธาร นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นและชะโงกมองไปพลางเดินเข้าใกล้ไปพลาง
ไม่นานนักก็เห็นชายชุดดำผู้หนึ่งนอนอยู่ในน้ำ ซึ่งเลือดนั้นไหลออกจากตัวเขา
จางซิ่วเอ๋อมองผู้ชายคนนั้นอย่างลังเล เขาขยับตัวเล็กน้อยและเห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้ยังไม่ตาย!
