บทที่ 5 ขึ้นเขา
แม่เฒ่าจางหัวเราะเสียงเย็น “ในเมื่อยังไม่ตาย ก็ไปทำงานกับน้องเจ้าซะ ส่วนเรื่องของคุณชายเนี่ย ข้าว่าเจ้าเลิกคิดจะดีกว่า เพราะวันนี้เป็นวันฝังคุณชายเนี่ย”
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้เถียงอะไร เธอต้องมีฐานที่มั่นคงกว่านี้ก่อน ตอนนี้เธอยังมืดแปดด้านอยู่เลย
ครั้งนี้ที่คิดจะออกไปกับจางชุนเถา ก็เพราะอยากเห็นสภาพแวดล้อมรอบ ๆ
หากจะสู้ ก็ต้องรู้ทุกอย่างให้แน่ชัดเสียก่อน
จางชุนเถามองจางซิ่วเอ๋อด้วยความเป็นห่วง สุดท้ายก็ไปหยิบม้วนเชือกป่านสำหรับมัดหญ้าอาหารหมูมาขดหนึ่งและพาจางซิ่วเอ๋อออกจากเรือน
ความทรงจำเดิมของจางซิ่วเอ๋อนั้นขาดหายไปมาก จำได้เพียงคนสำคัญบางคนเท่านั้น พูดให้ถูกก็คือคนที่สร้างบาดแผลในจิตใจให้นางอย่างมากโดยหลัก ๆ แล้วก็มีแม่เฒ่าจาง ส่วนคนอื่น ๆ เธอนึกไม่ออกจริง ๆ
การตามจางชุนเถาออกมาในครั้งนี้ จางซิ่วเอ๋อเดินตามโดยที่ไม่รู้ทางสักนิด
ยังดีที่จางชุนเถาเดินช้า ๆ อยู่ด้านหน้าเพื่อคอยดูแลเธอ
เมื่อออกจากบ้านตระกูลจางและมองกลับไปในหมู่บ้าน เนินเขาเขียวขึ้นสลับกันเป็นทิวแถวก็ปรากฏในครรลองสายตา ยามมองจากระยะไกลก็จะพบพืชพรรณเขียวชอุ่มขึ้นอยู่ทั่วทั้งภูเขา
รอบ ๆ หมู่บ้านมีที่นาอยู่ไม่น้อย ตอนนี้มีคนจำนวนนึงกำลังทำงานอยู่
ที่ที่ทั้งสองจะไปคือเขาชิงสือหลังหมู่บ้าน
ดวงตะวันเพิ่งขึ้นได้ไม่นาน น้ำค้างบนต้นไม้ใบหญ้ายังไม่ทันแห้งดี เวลายามนี้ไม่ค่อยมีคนขึ้นเขานัก แต่แม่เฒ่าจางไม่สนใจเรื่องพ
