วกนี้หรอก อย่างไรเสียคนที่มาทำงานที่นี่ก็เป็นพวกสตรีไร้ต้นทุนชีวิตอยู่แล้ว
“พี่ ระวังล้มด้วยนะ แผลฉีกแล้วจะแย่เอา” จางชุนเถาเดินไปพลางหันกลับมาบอกด้วยความเป็นห่วง
ขณะนี้จางซิ่วเอ๋ออารมณ์ดีอย่างสุดแสน เมื่อออกจากตระกูลจางน่าหดหู่นั่นได้ เธอก็รู้สึกถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของฟ้าดิน ถึงเธอจะไม่เต็มใจกับการทะลุมาต่างมิตินี้ แต่เทียบกับสิ่งแวดล้อมดี ๆ อย่างเขาเขียวน้ำใสแล้ว ก็นับว่าไม่ขาดทุนเท่าไหร่
เธอเด็ดดอกไม้ขึ้นมาดม กลิ่นหอมจาง ๆ อวลอยู่ใต้จมูก
ความอัดอั้นตันใจเมื่อหลายวันมานี้เหมือนจะกระจายออกไปในคราเดียว
พอเดินมาถึงตรงครึ่งเขาที่ต้นไม้ค่อนข้างน้อย จางชุนเถาก็เริ่มหาหญ้า
ไม่ใช่ว่าหมูจะกินวัชพืชทุกชนิดได้ ส่วนใหญ่ที่พวกมันกินจะเป็นฮุยฉ่าย(1) ผักขม และผักป่าอื่น ๆ
ตอนแรกจางซิ่วเอ๋อจะช่วยนาง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรจางชุนเถาก็ไม่ยอมให้เธอทำอะไรเลย บอกเพียงว่าตัวนางทำเร็วกว่า อีกประเดี๋ยวจะช่วยถางส่วนของจางซิ่วเอ๋อด้วย
จางซิ่วเอ๋อมองซ้ายแลขวา พืชผักบนเขาชิงสือมีมากมายเหลือเกิน อยู่หาแค่วัชพืชอาหารหมูไปก็เปล่าประโยชน์ ถ้าเจอของอย่างอื่นที่กินได้หรือใช้ได้ก็คงจะดี
จางซิ่วเอ๋อจึงบอกจางชุนเถาว่าตนเองจะไปเด็ดดอกไม้เล่น
จางชุนเถากลัวว่าพี่สาวของตนจะคิดสั้น แต่เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อในตอนนี้มีอารมณ์ดีขึ้นนางก็ไม่อาจห้ามได้ จึงทำเพียงบอกกับเธอว่าอย่าไปไหนไกล
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า เหลียวไปแลมาอยู่พักหนึ่ง
