ก็เคืองจางซิ่วเอ๋อมากกว่าเดิม ก็แค่นังชั้นต่ำคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาสวมใส่เสื้อผ้าที่ดีขนาดนี้
“เกี้ยวเจ้าสาวมาแล้ว” แม่สื่อเบียดร่างท้วมเข้ามา พอเห็นจางซิ่วเอ๋อนั่งทื่อราวกับท่อนไม้ก็นึกดูหมิ่นในใจ ต่อให้ครั้งนี้คุณชายเนี่ยหายป่วยขึ้นมาจริง ๆ แม่นางคนนี้ก็คงไม่ใช่คุณนายน้อยแห่งตระกูลเนี่ยที่แท้จริงหรอก
แม่สื่อมองปราดเดียวก็เห็นปิ่กปักผมบนศีรษะของจางอวี่หมิน นางแค่นเสียงและดึงลงมาทันที
สิ่งนี้เป็นสมบัติของตระกูลเนี่ยนะ ที่ตอนนี้ให้จางซิ่วเอ๋อใส่ก็เพื่อหน้าตาตระกูลเท่านั้น ถึงเวลาต้องเอาคืนกลับไปอยู่แล้ว
แม้จะบอกว่าเป็นการแต่งงาน แท้ที่จริงก็ไม่ต่างอะไรกับซื้อจางซิ่วเอ๋อมา 10 ตำลึง จะให้ปฏิบัติเหมือนคุณนายน้อยจริง ๆ ได้อย่างไร?
จางอวี่หมินผู้ทำตัวเอาแต่ใจที่บ้านจนเคยชินเป็นปกติก็โวยวายเสียงแข็ง “เอาคืนมานะ!”
“แม่นางอวี่หมิน ข้าว่าเจ้าทำตัวดี ๆ หน่อยจะดีกว่า ถ้าเจ้าทำลายบรรยากาศมงคลของวันนี้ล่ะก็ คนตระกูลเนี่ยไม่ได้ใจดีกับเจ้าหรอกนะ” แม่สื่อร่างท้วมแค่นเสียง
ขณะนั้นก็มีคนที่แต่งตัวเหมือนยายรับใช้ 3-4 คนเข้ามาในห้อง ซึ่งพวกนางล้วนเป็นคนจากตระกูลเนี่ย
แม่สื่อพยุงจางซิ่วเอ๋อออกจากประตู ในสวนมีเกี้ยวเจ้าสาวไม้แดงเกี้ยวหนึ่งจอดอยู่
แม่เฒ่าจางกำลังยืนอยู่ข้างเกี้ยวเจ้าสาวพร้อมลูบคลำเกี้ยวด้วยยิ้ม บนใบหน้าของเต็มไปด้วยแป้ง นางไม่มีเงินซื้อแป้งแต่งหน้าหรอก เลยหวังจะใช้แป้งที่แม่สื่อพกมา แต่แม
