ไม่มีอารมณ์ขึ้นลงแม้แต่นิดเดียว!“คุณหนู? ท่าน…ท่านยังโกรธองค์รัชทายาทอยู่ หรือว่าท่านเย็นชาถึงเพียงนี้จริงๆ?”เสินจื่ออี้ชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้าเพราะเธอก้มหน้า และหันหลังให้ เยว่เมอจึงมองไม่เห็นสีหน้าของเธอในตอนนี้ ได้แต่ยินเสียงเธอพูดอย่างเย็นชา“ใช่ ข้าเย็นชามาก เยว่เมอ เจ้าก็ไม่ใช่เพิ่งรู้จักข้า แต่ก่อนเจ้าไม่ใช่มักพูดว่าข้าใจร้ายหรือ ใช่ ข้าใจร้ายแบบนั้นแหละ”“จะบอกตามตรง ที่ข้ายอมอยู่ที่นี่ก็เพียงเพราะพี่ใหญ่ของข้า รอให้พี่ใหญ่หายดี ข้าก็จะจากไป”เสินจื่ออี้ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม เสียงลมรอบข้างแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เยว่เมอไม่ได้ยินเสียงสั่นและสะอื้นที่แฝงอยู่ในคำพูดของเธอ!ได้เห็นเพียงร่างอันเย็นชาของเธอที่เดินห่างออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ!เยว่เมอแทบจะเป็นบ้า!นึกว่าครั้งนี้คุณหนูกลับมา กลับมาคืนดีกับรัชทายาท ทุกอย่างกำลังพัฒนาไปในทางที่ดี!แต่ตอนนี้ นี่มันเรื่องอะไรกัน!เสินจื่ออี้เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ไม่นานก็มาถึงตำหนักด้านข้างที่เสินจั้นพักอยู่เธอปิดประตู สูดหายใจลึกๆ หลายครั้ง จึงสงบอารมณ์ลงได้เสินจั้นเดินออกมาจากด้านใน มองเธอเย็นๆ: “จำเป็นขนาดนั้นเลยหรือ”ตอนนี้เสินจื่ออี้กลับมามีสีหน้าปกติแล้ว ยืนตรงแล้วยิ้มบางๆ: “เรื่องนี้ ข้าตัดสินใจแล้ว พี่ใหญ่ก็สัญญากับข้าแล้ว ว่าจะไม่บอกเขา”เสินจั้นขมวดคิ้ว: “ข้าไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น ข้าหมายถึง การที่เจ้าแบกรับทุกอย่างเอง กดทุกอย่างไว้กับ
