รั้งนี้มาก ได้ยินคนว่า แต่เดิมองค์รัชทายาทยังคงคัดค้านอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อไม่กี่วันนี้จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจไม่เพียงยอมตามใจฮองเฮา ยังร่วมมืออย่างเต็มที่ด้วย”“อ้อ บ่าวได้ยินมาจากทางห้องครัวว่า วันนี้เพราะเรื่องเตรียมงานแต่งงานบางอย่างยังไม่เรียบร้อย องค์ชายถึงได้โกรธที่ตำหนักบูรพา”“ดูเหมือนองค์รัชทายาทจะเห็นคุณหนูเว่ยคนนั้นสำคัญมาก ไม่อยากให้เธอต้องผิดหวังแม้แต่น้อย!”ไม่ว่าเสี่ยวเถาจะพยายามพูดถึงเรื่องของตำหนักบูรพาอย่างไร เสินจื่ออี้ก็ไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน แม้แต่การเทชาก็ยังช้าๆ อย่างสงบ ราวกับกำลังฟังเรื่องของคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเสี่ยวเถาพอใจกับปฏิกิริยาของเสินจื่ออี้มาก จึงแสดงรอยยิ้มเป็นมิตรจากใจจริง“คุณหนูเสิ่น บ่าวรบกวนการพักผ่อนของท่านแล้ว ท่านพักก่อนนะคะ บ่าวขอออกไปสักครู่”ด้านนอก หลังจากได้ฟังเสี่ยวเถาเล่าถึงปฏิกิริยาของเสินจื่ออี้เมื่อเห็นชุดแต่งงานและเมื่อรู้ว่าเสี่ยวเสวียนฉีกำลังจะแต่งงาน ใบหน้าของเขาก็มีรอยยิ้ม“ดี ข้ารู้แล้ว”อย่างไรก็ตาม แม้เธอจะแสดงความลังเลเล็กน้อยต่อการแต่งงานครั้งนี้ เสี่ยวเย่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เมื่อวานเขาใจร้อนและโกรธเกินไป ถึงขั้นขังเธอไว้ การที่เธอโกรธเขาก็เป็นเรื่องสมควรแล้วแต่เพียงแต่…ทุกครั้งที่เขาปรึกษาฮองเฮาเรื่องจะให้ยศศักดิ์กับเสินจื่ออี้ ฮองเฮาก็ไม่ยอมอ่อนข้อเขาก็ไม่กล้าบีบคั้นฮองเฮามากเกินไปตำแหน่งชายาเอกตอนนี้เขาให้ไม่ได้ แต่อย่าง
