างทรมาน ราวกับเจ็บปวดยิ่งกว่าถูกเข็มนับหมื่นเสียบทะลุหัวใจ ในดวงตามีแต่ความผิดหวังและเจ็บปวด“ทำไม? ทำไมเธอต้องทำแบบนี้?”เขาจับมือเธอ มองกริชเล่มนั้น“เธอขอฉันได้นะ แค่เธอเอ่ยปาก ฉันเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อเธอสุดความสามารถ”“แต่ทำไมเธอถึง…”ทำไม!เสินจื่ออี้อยากบอกว่าเธอไม่ได้ต้องการทำร้ายเขา พูดให้ถูกคือเสี่ยวเย่เป็นคนที่เสินจื่ออี้ไม่อยากทำร้ายที่สุดในโลกใบนี้!เธอแค่ต้องการทำให้เสี่ยวเย่หมดสติไปเท่านั้น!“เสี่ยวเย่ ฟังฉันก่อน…”เสี่ยวเย่จมอยู่ในความเศร้าอย่างสิ้นเชิง ไม่รับฟังคำพูดต่อไปของเสินจื่ออี้เลยเขามองกริชเล่มนั้น ยิ้มมุมปากความจริงเขาควรจะโกรธ!แต่เมื่อเห็นใบหน้าของเธอ เสี่ยวเย่กลับไม่มีความโกรธแม้แต่น้อย มีแต่ความเศร้าหมองและเงียบงันในโลกของเสี่ยวเย่ เมื่อคนๆ หนึ่งคิดจะฆ่าคุณ เขาต้องถูกกำจัด!แต่เสี่ยวเย่กลับไม่สามารถลงมือกับเสินจื่ออี้ได้เขาเพียงแค่กัดฟัน รับกริชจากมือเธอ แล้วลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า“ช่วงนี้เธอเหนื่อยมา พักผ่อนให้ดีที่นี่นะ”“ถ้ามีอะไร เสี่ยวเถาจะจัดการให้เธอ”เสินจื่ออี้รู้สึกว่อกแว่กในใจ เขากำลังจะกักบริเวณเธอหรือ!เสี่ยวเย่ไม่หันกลับมาอีก พาความเศร้าและความเศร้าหมองที่ปิดไม่มิดออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วเสินจื่ออี้วิ่งตามไป: “เสี่ยวเย่ เสี่ยวเย่!”แต่สิ่งที่ตอบเธอกลับมาคือเสียงลั่นกุญแจที่แสบแก้วหูตรงประตู!“เสี่ยวเย่! เสี่ยวเย่ ฟังฉันอธิบายก่อน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเธอจริงๆ!”
