ยังคงไม่มีการตอบกลับ เหลือเพียงเงาของเขาที่เดินหายไปไกลผ่านช่องประตูเสินจื่ออี้ทรุดตัวลงกับพื้น เธอไม่มีเวลามานั่งเสียใจกับสิ่งเหล่านี้ เพราะเว่ยยุนยังอยู่ในคุกใต้ดินกรมอาญา เป็นตายไม่รู้ได้ พี่ชายก็หายไปไร้ร่องรอยเว่ยยุนเพื่อพี่ชายของเธอ ยอมเสียสละตัวเอง แม้เพียงเพื่อความรู้สึกนี้ที่เว่ยยุนมีให้ตระกูลเซิน เสินจื่ออี้ก็ต้องหาทางช่วยเขาออกมาให้ได้!แต่ตอนนี้ประตูถูกล็อก เสี่ยวเถาก็เฝ้าอยู่ข้างนอก หากเธอจะออกไป แทบจะยากกว่าการขึ้นสวรรค์เสินจื่ออี้สังเกตรอบๆ สักพัก สุดท้ายสายตาก็จับอยู่ที่เสี่ยวเถาที่อยู่ข้างนอก แววตาค่อยๆ ลึกซึ้งขึ้นวันนี้เสี่ยวเย่โกรธเสินจื่ออี้จริงๆ ไม่เพียงแค่จัดให้เสี่ยวเถาเฝ้าอย่างใกล้ชิด แต่ยังจัดให้มีคนลาดตระเวนรอบๆ ลานบ้านด้วย“เสี่ยวเถา ผู้หญิงคนนี้หลอกองค์ชายสี่ของพวกเรา ทำไมองค์ชายสี่ยังเก็บไว้อีกล่ะ? ผู้หญิงเนี่ย เป็นภาราชัดๆ!” ทหารลาดตระเวนข้างนอกพูดเสี่ยวเถาที่กำลังถือชาและขนมกลับมาค้อนเขาที: “นี่เป็นคำสั่งขององค์ชายสี่ แล้วพวกเราผู้หญิงไปทำอะไรให้เธอหรือไง?”ทหารยิ้มเจื่อน ไม่กล้าพูดอะไรอีกเสี่ยวเถาคำรามเบาๆ เดินมาที่หน้าประตู เปิดประตูน้อยนิดหนึ่ง ยื่นชาและขนมเข้าไป“คุณหนูเสิ่น ท่านแทบไม่ได้กินอะไรเลยตอนเที่ยง ประทังไปก่อนนะเจ้าคะ”ถึงแม้เสี่ยวเย่จะกักบริเวณเธอไว้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอลำบากถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ในใจของเสินจื่ออี้จะรู้สึกผิดเป็นหลัก แต่ตอนนี้อา
