ดของคนอื่น”ความจริงเสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้หมายความเช่นนั้น เขาไม่ได้เชื่อใจเว่ยรานมากมายแต่คิดว่านางไม่มีความจำเป็นต้องวางแผนแม้จะวางแผนก็ไร้ประโยชน์ ตำแหน่งพราชายาองค์รัชทายาท ไม่ใช่สิ่งที่จะได้มาด้วยการวางแผนแต่คำพูดเมื่อครู่กลับเหมือนเปลี่ยนความหมายไปโดยไม่รู้ตัวเสินจื่ออี้ไม่คิดจะพูดคุยกับเขาอีกแล้ว นางถอนสายบัวแล้วหันหลังเดินจากไปความเย็นชาของนางทิ่มแทงดวงตาของเสี่ยวเสวียนฉีอย่างประหลาด: “แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าก็เชื่อใจเสี่ยวเย่เหมือนกันไม่ใช่หรือ? ลืมบอกไป ต้องยินดีด้วยจริงๆ ที่เจ้าได้ไปยังที่ที่เจ้าอยากไปตลอดมา!”เสินจื่ออี้ฟังแล้วก็รู้ว่าเขาเข้าใจผิดว่านางเป็นคนของเสี่ยวเย่ แต่นางไม่มีความคิดจะอธิบายเลย และไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายด้วย นางจึงหันหลังเดินจากไปเสี่ยวเสวียนฉีโกรธจัดจนก้าวเดินออกไปเช่นกัน!ขณะที่ทั้งสองคนพูดคุยกันใกล้ๆ เว่ยรานยืนอยู่ไม่ไกล นางควรมีปฏิกิริยาบ้างแต่เว่ยรานในตอนนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปมา ไม่มีเวลาให้ความสนใจเรื่องอื่นเลย!เพราะนางเพิ่งเข้าใจเมื่อครู่เสินจื่ออี้ใช้เรื่องขอหมอหลวงมาข่มขู่นาง นั่นหมายความว่า เสินจื่ออี้รู้บางสิ่งแล้ว!เว่ยรานรู้สึกเหมือนมีดาบล่องหนจ่อที่จุดสำคัญ ความเย็นแล่นไปทั่วร่าง นางเงยหน้ามองเสินจื่ออี้ที่เพิ่งพูดกับเสี่ยวเสวียนฉีเสร็จและกำลังหันหลัง สายตาเต็มไปด้วยความตกใจอย่างยิ่ง!นางรู้ได้อย่างไร!เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน เรื่องเหล
