่านี้แม้แต่เสี่ยวเสวียนฉีและฮ่องเต้ฉงหมิงยังไม่รู้ นางจะรู้ได้อย่างไรกันเสินจื่ออี้เห็นปฏิกิริยาของเว่ยรานในตอนนี้ ก็รู้ว่าตนไม่ได้จำผิดคนเว่ยรานผู้นี้ คือสตรีที่ปลอมตัวเพื่อไปตรวจรักษาและเดินสวนผ่านนางหน้าสถานพยาบาลในคราวก่อนจริงๆ!คุณหนูตระกูลใหญ่ที่แอบปลอมตัวไปหาหมอ ในร่างกายนี้ต้องมีความลับที่บอกไม่ได้แน่นอนจากที่เห็นวันนี้ เสินจื่ออี้เดาถูกจริงๆไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ล้วนเป็นสิ่งที่เว่ยรานไม่ต้องการให้ใครรู้นางสบตากับเว่ยรานที่จ้องมองนางอย่างเย็นชา นางยิ้มให้พลางถอนสายบัว:“คุณหนูเวยร่างกายไม่ดี อย่าเดินคนเดียวเลย วันนี้ยังดีที่นางเป็นลมต่อหน้าข้าหากคราวหน้าไม่มีคนช่วยพยุง ก็คงจะแย่นะ”เว่ยรานกำมือแน่น แต่ต้องฝืนทำตัวสงบ บังคับยิ้มออกมา: “ขอบคุณคุณหนูเสิ่นที่เตือน”ใช่แล้ว! นางกำลังเตือนจริงๆ!เตือนว่าหากมีคราวหน้า นางไม่ขัดข้องที่จะเปิดเผยความลับของเว่ยรานให้สาธารณชนรู้!ทุกคนในที่นั่นต่างทยอยจากไปตามฮ่องเต้ฉงหมิง องค์หญิงแปดก็ถูกยวี่เถาพาออกไปไม่มีใครสังเกตเห็นหลังเงาของต้นไม้ ชายหญิงในชุดตงตันที่ยืนอยู่ที่นี่เมื่อครู่กำลังชมเหตุการณ์ทั้งหมด“ยังมีอะไรให้ดูอีก? นางเป็นคนมีความสามารถเสมอ ที่ฟื้นคืนชีพได้จากเหตุการณ์วิกฤติไม่ใช่เรื่องปกติหรือ” หญิงระบำข้างกายเขาแค่นเสียงเย็นอย่างดูแคลน คำพูดไม่เพียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม แต่ยังแฝงความผิดหวังความผิดหวังที่เห็นเสินจื่ออี้ถอยกลับอย่างสมบู
