าทเช่นนี้เยว่เมอเตรียมจะส่งเสียงไล่คนแล้วหญิงสาวในรถม้ายื่นมือเลิกม่านขึ้น อธิบายอย่างร้อนรน “ขออภัยเพคะองค์รัชทายาท หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจมาขว้างทางเช่นนี้ แต่รถม้าเสียและคนขับไปหาวิธีแก้ไข หม่อมฉันจึงจำเป็นต้องรออยู่ที่นี่”เมื่อเห็นว่าคนนั้นคือเว่ยราน เสี่ยวเสวียนฉีที่เดิมมองตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาเย็นชาก็หรี่ตามองรถม้าข้างๆ อย่างเฉยเมยรถม้าเสียจริงๆ และเสียหนัก เพลารถแตกเป็นสองส่วน ไม่มีทางจะขับกลับไปได้อีกเว่ยรานมีสีหน้าลำบากใจ กังวลว่าคนขับรถยังไม่กลับมา และรถม้าก็ยังกั้นขวางทางของเสี่ยวเสวียนฉีอยู่ นางทั้งตื่นเต้นทั้งกระอักกระอ่วน ใบหน้าแดงเรื่อด้วยความร้อนรน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี“เยว่เมอ เอารถม้านี้ออกไป” เสี่ยวเสวียนฉีสั่งเสียงเย็นเยว่เมอพยักหน้า แล้วพาคนไปจัดการเสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้ช่วยอะไร เพียงแต่นี่เป็นเส้นทางเดียวในนอกวัง รถม้าขวางพระองค์ก็ไม่สามารถผ่านไปได้เว่ยรานก็รู้เรื่องนี้ พอมองไปทางเสี่ยวเสวียนฉีอีกครั้ง ก็รู้สึกลำบากใจยิ่งขึ้นนางกัดริมฝีปากด้วยความผิด “องค์รัชทายาท วันนี้ข้าน้อยต้องขออภัยจริงๆ เมื่อครู่ได้ยินฮองเฮาว่าองค์รัชทายาทมีธุระต้องออกจากวัง ข้าน้อยจึงเตรียมตัวกลับด้วย แต่ไม่คิดว่าจะมาขัดขวางงานสำคัญขององค์รัชทายาทเช่นนี้”ที่แท้นางรู้ว่าพระองค์ไม่อยากไปวังคุนอวี่ จึงเตรียมตัวออกจากวังเองช่างเป็นคนรู้กาลเทศะจริงๆดีกว่าพวกหญิงสาวที่วิ่งตามพระองค์สักหน่อยแต่เ
