ยงดังลั่น เรียกหาแม่อย่างน่าสังเวช
คุณแม่พานที่โอ๋ลูกชายมาก พอได้ยินเสียงก็รีบวิ่งมา แต่แล้วก็เงียบไปเมื่อเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด “เสียงแปลก ๆ ที่ดังขึ้นในบ้านตอนดึก ๆ…”
พานปินปินงึมงำ “ผมไปหาเพลงในอินเทอร์เน็ต แล้วแอบเปิด…”
“แล้วเงิน ผลไม้ ขนมในบ้านที่หายไปอย่างลึกลับ…”
พานปินปินสะอื้น “ผมขโมย แล้วก็แอบกินเอง…”
“แล้วเรื่องการบ้านปิดเทอมฤดูร้อนนี่คือยังไง?” ผู้เป็นพ่อถาม
พานปินปินพูดอธิบายพร้อมกับร้องไห้โฮ “อีกสองวันก็จะเปิดเทอมแล้ว ผมยังไม่ได้เขียนการบ้านสักตัวเลย ผมเลยทำได้แค่หาผีมาช่วยเท่านั้น!” พูดจบเขาเอามือปิดปากแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น หน้าตาโศกเศร้า
[ทำไมพูดออกมาหมดเปลือกเลยอะ! จบเห่แล้ว ถูกตีตายแน่!]
[ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้ว…]
[ฉันมาดูเรื่องชาวบ้าน ผลลัพธ์คือมองเห็นตัวเอง การบ้านของฉันก็ยังเขียนไม่เสร็จเลย แง!!!]
พานซิ่งเย่มีสีหน้าอดกลั้น เขาพูดว่า “นี่คือลูกชายของฉัน จะตีเขาตายไม่ได้” แต่จมูกของเขากลับขยายด้วยความโกรธ
เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามอย่างหนักไม่ให้ตัวเองแสดงสีหน้าดุร้าย แล้วหันไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ “อาจารย์ ทำเรื่องหน้าอายต่อหน้าคุณแล้ว ต่อไปจะเป็นภาพการทุบตีประเภทคู่ผสมหญิงชายในครอบครัว คงไม่เหมาะสมที่จะออกอากาศ ผมขอตัดสายก่อนนะครับ ขอบคุณอาจารย์ที่ช่วย จับ-ผี”
เขาเน้นสองคำสุดท้ายอย่างหนักแน่น ทำเอาพานปินปินตัวสั่นเทา คร่ำครวญว่าจะถูกตีแล้ว ๆ
ความคิดเห็น [ฮ่า ๆ]
