วันนี้เขาตั้งใจเดินทางเส้นเล็ก เพื่อไปถึงทางแยกตีนเขาก่อน แล้วจงใจทิ้งเสินจื่ออี้ไว้ที่นั่น เพื่อให้นางได้พบกับองค์รัชทายาทองค์รัชทายาทดื้อรั้นเสมอ ถึงจะบาดเจ็บก็ไม่ต้องการให้ใครดูแล แต่บาดแผลครั้งนี้ร้ายแรงนัก จะรักษาอย่างไม่ใส่ใจเหมือนทุกครั้งได้อย่างไร? เยว่เมอก็หมดปัญญาแล้ว จึงนึกถึงเสินจื่ออี้เขาคิดว่า บางทีหากนางอยู่ องค์รัชทายาทอาจจะฟังสักคำสองคำ อย่างน้อยก็ดื่มยาให้ได้นางกำนัลข้าง ๆ พูดขึ้นมาทันใด “นางที่หัวหน้าเยว่เมอพูดถึงคือใคร? วันนี้ไม่มีใครอยู่รับใช้ข้างกายองค์รัชทายาทเลยนะ”“อะไรนะ? หรือว่านางไปไม่ทัน?”เป็นไปไม่ได้ เขาคำนวณเวลาไว้แล้ว เสินจื่ออี้เพียงเดินไปไม่เกินร้อยเมตรก็จะพบกับขบวนเว้นแต่ว่า นางไม่ยอมไปเองเยว่เมอรู้สึกโกรธขึ้นมาในใจ! นางจะโทษองค์รัชทายาทอย่างไรก็ได้ แต่แค่ให้ดูแลองค์รัชทายาท ชวนให้เสวยยา นางก็ไม่ยอม! ไม่เต็มใจหรือ? ช่างใจดำเสียจริง!ในตอนนั้น มีองครักษ์มารายงานบอกว่าพบซากม้าที่คุ้นตานอกเมือง จึงมาถามว่าม้าของเขาหายไปหรือไม่“ม้า?”ซากม้า?!เยว่เมอสะดุ้ง ถาม “พบที่ไหน?”องครักษ์บอกว่าพบนอกเมืองเพราะเมื่อคืนมีเสือร้ายปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน คนด้านล่างจึงยังคงออกลาดตระเวนตามหา จึงได้พบซากม้า“นอกจากม้า ยังพบอะไรอีกไหม! พูด รีบพูดมา!” เยว่เมอที่ตื่นเต้นขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้องครักษ์ที่มาตกใจทุกคนมองหน้ากัน แล้วส่ายหน้า“ไม่… ไม่มีอะไรแล้ว มีแค่ม้า ไม่มีอะไร
