อีกเลย”ความรู้สึกไม่ดีแผ่จากฝ่าเท้าไปทั่วร่างเยว่เมอ สัญชาตญาณบอกเขาว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่!“เยว่เมอ พวกเจ้ากำลังพูดอะไรกัน”เสียงทุ้มต่ำของชายผู้หนึ่งดังมาจากข้างใน เขายืนอยู่ในความมืด ดวงตาที่คมกริบและเย็นชาของเขาตกลงบนแผ่นหลังของเยว่เมอ ทำให้เขาสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวเขาหันกายกะทันหัน ประสานมือค้อมตัว ก้มหน้าไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า“ไม่… ไม่มีอะไร! องค์รัชทายาท พวกข้ากำลังพูดถึงเรื่องที่ป่าล่าสัตว์เท่านั้น”เรื่องยังไม่ชัดเจน เยว่เมอไม่กล้าพูดมั่ว บางที… บางทีนางอาจจะเพียงไม่ยอมรับใช้องค์รัชทายาท และหนีไปเองก็ได้สายตาเย็นชาของเสี่ยวเสวียนฉีกวาดมองเยว่เมอ ดูเหมือนเขาจะไม่สบายจริง ๆแม้ความมืดจะมากเพียงใด ก็ไม่อาจปิดบังความซีดเผือดของใบหน้าได้แต่ดีที่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม เพียงตอบรับเย็น ๆ แล้วปิดประตูวัง!เยว่เมอถอนหายใจ รีบสั่งให้คนไปค้นหาแต่พอเพิ่งส่งคนไปตรวจสอบ ก็มีคนมารายงานว่า หลังตรวจเช็คแล้ว ทุกคนที่กลับมาจากเขาชูอู่ซานวันนี้ ล้วนกลับมาถึงตำหนักบูรพาครบหมดแล้ว ไม่มีใครตกค้างอยู่ข้างนอกเยว่เมอขมวดคิ้วอีกครั้ง“กลับมาแล้วหรือ?”“ใช่ หัวหน้าเยว่เมอ เมื่อครู่ไปนับจำนวนที่เรือนนางกำนัล จำนวนครบถ้วน”ความร้อนรนบนใบหน้าของเยว่เมอหายไปทันที เขาแค่นเสียงอย่างแรง!ก็รู้อยู่แล้วว่าเขาคิดมากไป!นางแค่ไม่อยากรับใช้องค์รัชทายาท! แถมยังทำม้าหาย ช่างเป็นเขาเองที่คิดไปเองทั้งนั้น!“งั้นก็ไม่ต้องสน
