วงนี้ ไม่ได้เป็น…”เสี่ยวเย่ถอนหายใจลึกๆ! ราวกับว่าการรอคอยคำตอบนี้ ทำให้เขาตื่นเต้นยิ่งกว่าเสินจื่ออี้เสียอีกเขายกมือขึ้นขัดจังหวะคำพูดของเธอ“พอแล้ว แค่นี้ก็พอ ที่เหลือ ไม่ต้องพูดแล้ว” เขาไม่อยากฟัง“เจ้าวางใจได้ ข้าจะอธิบายเรื่องนี้กับบิดาของข้าให้ชัดเจน จะไม่ให้เจ้าถูกลากเข้ามาพัวพันอีก และข้าก็รู้ด้วยว่าเจ้าอยู่ในตำหนักบูรพาไม่มีความสุขเลย ข้ารู้ทุกอย่างแล้ว”รู้ทุกอย่างแล้วภาพที่เห็นเธอถูกเสี่ยวเสวียนฉีบังคับในป่าก่อนหน้านี้ ยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของเขา ลบมันออกไปไม่ได้เลย!เขากำมือแน่น!ตลอดมา เขาคิดว่าความใส่ใจที่เสี่ยวเสวียนฉีมีให้เธอนั้นเกิดจากความรักแบบพี่น้องในอดีต… ตอนนี้เขาถึงได้รู้ ความรู้สึกของเสี่ยวเสวียนฉีที่มีต่อเธอไม่ใช่แค่ความใส่ใจมันเป็นความบ้าคลั่ง การครอบครองที่ผิดปกติ!มีแต่ผู้ชายที่จะเข้าใจเสี่ยวเสวียนฉีคนบ้านั่น เธออยู่ข้างๆ เขา คงต้องทนทุกข์ทรมานมากมายแน่ๆเสี่ยวเย่กลั้นความรู้สึกหงุดหงิดในใจ อยากจะยื่นมือไปปลอบเธอ แต่ก็กลัวจะทำให้เธอตกใจ จึงได้แต่ดึงมือกลับ เพียงแค่ตบไหล่เธอเบาๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง“ขอโทษที่ทำให้เจ้าเป็นห่วงเมื่อคืน เพราะคนที่เกิดเรื่องคือรองแม่ทัพที่อยู่กับข้ามานาน ข้าเลยลืมส่งคนมาบอกเจ้าสักคำ”“อืม องค์ชายสี่อย่าพูดเช่นนั้น คนที่ควรพูดขอโทษคือบ่าว”แม้เขาไม่ได้พูดตรงๆ แต่การที่เขาอยู่ในสนามล่าสัตว์นานขนาดนั้น และเอาชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อให้ได้ชัยชน
