็หันสายตาไปทางอื่นทันที ก้มตัวลงท่าทางที่ต่ำต้อยและว่านอนสอนง่ายนี้ ไม่ได้ทำให้หมู่จิ่งชูดีใจตรงกันข้าม ใบหน้าของเขากลับเริ่มหม่นหมองเขาบาดเจ็บมาสองวัน เธอเห็นเขาแล้ว แต่กลับไม่มีคำทักทายแม้แต่คำเดียว ซ้ำยังจงใจหลบเลี่ยง!นี่ทำให้หมู่จิ่งชูรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เขาจับมือเสี่ยวจื่อหรูแรงขึ้น ทำให้เธอเจ็บ“จิ่งชู เจ็บ…”หมู่จิ่งชูได้สติกลับมา มองเสินจื่ออี้อีกครั้ง แล้วเอ่ยเสียงดัง“ได้ยินว่า รัชทายาทของเจ้าทิ้งเจ้าไว้และจากไปแล้วใช่ไหม!”ประโยคนี้ไม่ได้ดังหรือเบา แต่พอที่จะให้คนรอบๆ ได้ยิน!ตรงนี้เป็นแยกบนเส้นทางภูเขา เนื่องจากเป็นช่วงเดินทางกลับ คนรอบข้างจึงมีมาก ทั้งคนในครอบครัวขุนนางและบ่าวในวังไม่น่าแปลกที่ทุกคนจะหันมามองเสินจื่ออี้ ด้วยสายตาเยาะเย้ยถากถางเสี่ยวจื่อหรูที่เพิ่งโดนหมู่จิ่งชูทำให้เจ็บ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กๆ “จิ่งชู นางน่าสงสารที่ต้องอยู่คนเดียว ไม่เช่นนั้นพวกเราพานางกลับวังด้วยกันไหม?”หมู่จิ่งชูขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดว่าดีหรือไม่ดีนั่นหมายความว่า เขากำลังรอให้เสินจื่ออี้มาขอร้องเอง!หากนางขอร้องเขา เขาก็จะพานางกลับไปด้วยเพราะคำนึงถึงความสัมพันธ์ในอดีต!แต่เสินจื่ออี้เพียงค้อมตัวลงเล็กน้อย “ขอบพระทัยกุ๋นจูสำหรับความกรุณา บ่าวมีฐานะต่ำต้อย ไม่มีคุณสมบัติที่จะนั่งรถม้ากลับวังกับพวกท่าน เดี๋ยวบ่าวจะกลับพร้อมกับนางกำนัลคนอื่นๆ”สีหน้าของหมู่จิ่งชูเย็นชาลงทันที “ฮึ! ใครจะพานางไป
