ไปหาเสี่ยวเย่การทิ้งเธอไว้เช่นนี้ เขาทำได้อย่างคล่องแคล่วเสมอไม่ต้องพูดถึงว่าเมื่อคืนเธอยังวิ่งไปซักถามเขาเรื่องเสี่ยวเย่อย่างอุกอาจ การที่เขาไม่ฆ่าเธอก็นับว่าดีแล้วแต่ในตอนนี้ เมื่อรู้ว่าเขาทิ้งเธอไว้และออกจากชูอู่ซานไปแล้ว เสินจื่ออี้กลับรู้สึกอึดอัดใจ“ทำไมองค์รัชทายาทจึงลงจากเขาเร็วเช่นนั้น เป็นไปได้หรือไม่ว่า…” เกิดเรื่องอะไรกับเขาภาพแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยเนื้อและเลือดเมื่อคืนยังคงอยู่ในความคิดของเสินจื่ออี้ไม่ถูกสิ เขาจะถูกเสือทำร้ายได้อย่างไร?หรือว่าเสือนั่นปรากฏตัวขึ้นเพื่อจัดการกับเสี่ยวเสวียนฉี?แต่เสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้บอกหรือว่าจะไม่ไปล่าสัตว์ แล้วทำไมเขาถึงไปอยู่ในป่าได้?เขาไปสนามล่าสัตว์ทำอะไร?ขันทีที่อยู่ข้างๆ ถูกเธอถามจนรำคาญ ทำตาขวางใส่แล้วพูด “เจ้าไม่ใช่บ่าวของตำหนักบูรพาหรือ? การเคลื่อนไหวของนายเจ้า ทำไมต้องมาถามข้า?”“มีคนเป็นแบบนี้แหละ! กินอยู่ในจานแต่มองไปที่หม้อ! พวกอกตัญญูที่เอาผลประโยชน์!”จางเยียนเยียนเดินออกมาบนเส้นทางภูเขาข้างหลังยังมีหมู่จิ่งชูที่ไม่ได้พบกันสองวันและเสี่ยวจื่อหรูดูเหมือนพวกเขาก็กำลังเตรียมออกจากเขากลับเมืองหลวงเช่นกันจางเยียนเยียนเสียดสีจบก็สะบัดเสียงจากไป เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดคุยกับเสินจื่ออี้มากนักมีเพียงหมู่จิ่งชูที่มองเธอสองสามครั้ง ด้วยสายตาที่ซับซ้อนเข้าใจยากเสินจื่ออี้ไม่อยากมีเรื่องทะเลาะกับพวกเธออีก พอเห็นหมู่จิ่งชูอยู่ที่นั่นด้วย ก
