ิงไม่รู้ว่าเมื่อฮ่องเต้ฉงหมิงรู้เรื่องจะโกรธหรือไม่แต่ชัดเจนว่าฮองเฮายวนไม่สนใจเรื่องนี้เลยดูเหมือนสำหรับนาง การถูกกักบริเวณเป็นเพียงเรื่องผิวเผิน หากนางต้องการไปที่ไหนจริงๆ แม้แต่ฮ่องเต้ฉงหมิงก็ขัดขวางไม่ได้ วันก่อนๆ ที่อยู่ในวังคุนอวี่ ก็เพียงเพราะเห็นแก่หน้าฮ่องเต้ฉงหมิงเท่านั้นพอลุกขึ้นและมองไปที่เหอซุ่ยที่อยู่ข้างๆ ใบหน้าของฮองเฮายวนก็เย็นชาลงทันที“จงดูแลรัชทายาทให้ดี ถ้ารัชทายาทเป็นอะไรแม้แต่นิดเดียว เราจะถามเอากับเจ้า!”เหอซุ่ยยังคงกลัวฮองเฮายวนอยู่บ้าง ไม่กล้าทำตัวเกินเลย รีบรับคำทันทีส่งฮองเฮายวนกลับไป พอเหอซุ่ยหันกลับมาก็พอดีเห็นเสี่ยวเสวียนฉีจ้องมองแขนที่บาดเจ็บอย่างใจลอย“องค์ชาย ดื่มยาก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”เสี่ยวเสวียนฉีตอบเบาๆ “วางไว้ตรงนั้นแหละ”ความใจลอยของเขาทำให้เหอซุ่ยที่กังวลอยู่แล้วยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น“องค์ชาย พระองค์ไม่พอใจให้บ่าวรับใช้หรือพ่ะย่ะค่ะ? หากพระองค์ไม่พอใจบ่าวบ่าวสามารถไปได้ แต่ยานี้ต้องดื่ม ไม่เช่นนั้นแผลที่แขนจะหายได้อย่างไรเล่า?”คำพูดของเหอซุ่ยทำให้เสี่ยวเสวียนฉีได้สติกลับมา สายตาของเขาตกลงที่แขนของตัวเองอีกครั้ง ดวงตาลึกซึ้งขึ้นแผลเก่าบนแขนของเขานี้ เกิดตอนที่เขากลายเป็นบุตรบุญธรรมของตระกูลเซินและถูกลอบทำร้ายจากภายนอกตอนนั้นเขาบาดเจ็บสาหัส สลบอยู่ข้างนอกเกือบครึ่งเดือนเหอซุ่ยอยู่เคียงข้างเขาตลอด ทั้งวันทั้งคืน คอยดูแลเขาโดยไม่บ่นว่าเหนื่อยเพราะเ
