้ดังนั้น ไม่ว่าจะองค์ชายฉี หรือคนอื่นเธอล้วนยินยอมมีเพียงเขาที่เป็นข้อยกเว้นเสี่ยวเสวียนฉีเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง สีหน้ายิ่งมืดมน เขายกความโกรธและความกระวนกระวายที่พุ่งขึ้นมาไม่ทราบสาเหตุทั้งหมด ให้เป็นความผิดของหญิงที่เขาเกลียดชังนี้ที่เนรคุณและไม่รู้จักดี!แต่เขายังคงไม่หยุดการกระทำจนกระทั่งเสียงผ้าฉีก ดึงเอา ‘ผ้าปิดอาย’ ชิ้นสุดท้ายออกจากร่างเธอ!เสียงทั้งหมดภายในเต็นท์หลัก ราวกับหยุดนิ่งในชั่วขณะนี้แม้แต่เสี่ยวเสวียนฉีก็หยุดการกระทำ!ม่านตาเขาที่เต็มไปด้วยความโกรธ หดเล็กลงทันที รวมถึงสีหน้าเย็นชามืดมนก็เปลี่ยนไปในตอนนี้!หลังความเงียบชั่วขณะ จู่ ๆ ก็ได้ยินเขาตะโกนออกไปด้านนอก: “เยว่เมอ!”เยว่เมอได้ยินเสียงกำลังจะเลิกม่าน ก็ได้ยินเสี่ยวเสวียนฉีพูดเสียงเย็น: “ห้ามเข้ามา! ไปเอายา! ไป!”“ใต้เท้า ยา…ยาอะไร? ท่านได้รับบาดเจ็บหรือ?”“ทั้งหมด!!”เยว่เมอไม่ค่อยเห็นรัชทายาทโกรธขนาดนี้ ไม่กล้าถามอีก รีบไปหญิงบ้านี่! ทั้งตัวถูกซ้อมจนเป็นแบบนี้ หลังเต็มไปด้วยรอยช้ำที่ยังไม่จางหาย แต่กลับทนเจ็บมาจนถึงตอนนี้โดยไม่เคยออกเสียงสักคำ!ช่างหลงตัวเองและน่าขบขันเกินไป!เสี่ยวเสวียนฉีเห็นออกทันทีว่า บาดแผลเหล่านี้เกิดจากการถูกทำร้ายอย่างจงใจเมื่อไม่นานมานี้ แต่เธออยู่ในตำหนักบูรพาตลอด ที่นั่นไม่มีใครกล้าทำเช่นนี้ลับหลังเขา นั่นหมายถึงวันนั้น… สายตาเขาเย็นลงอีกครั้งจากมุมที่เสินจื่ออี้มองไม่เห็น ดวงตาของเสี่ยวเส
