้ว ดึงเธอมาโยนลงบนเตียงทันที!“นอนลง”นอน…เขาทำอะไรมักเป็นไปตามอารมณ์และความรู้สึก เมื่อต้องการเธอ แม้จะเป็นยามดึกใกล้รุ่ง ก็สั่งให้เธอไปที่วังหยูฮวาเมื่อใช้เสร็จก็ให้ไสหัวไปครั้งแล้วครั้งเล่า นี่คือชีวิตประจำวันของเธอที่ตำหนักบูรพาในช่วงแรกแต่วันนี้ จู่ ๆ เธอก็ไม่อยากเป็นเช่นนี้อีกเสินจื่ออี้พยายามดึงชายเสื้อตัวเอง พึมพำเบา ๆ: “องค์รัชทายาท ในวังทาสเป็นทาสอุ่นเตียงของท่าน แต่ท่านเพิ่งบอกเองว่า นี่เป็นที่ภายนอก”เสี่ยวเสวียนฉีเห็นเธอขี้ขลาดถึงขนาดนี้ แต่ยังจะเถียงเขา ช่างน่าขบขัน!เขาไม่พูดอะไร ทำต่อไป!เสินจื่ออี้คุ้นเคยกับการที่เขามักเพิกเฉยต่อความรู้สึกของเธอ เหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอตามใจชอบ แต่นี่คือในค่ายทหาร!เธอทำใจให้เฉยชาต่อหน้ารองแม่ทัพหลิวได้! แต่กลับทำใจให้สงบนิ่งต่อหน้าเขาไม่ได้อีกต่อไป! ความจริง ถ้าเป็นเพราะเรื่องในอดีต การติดค้างในใจที่มีต่อเขา เธอควรจะยอมรับทุกอย่างตรงหน้าอย่างสงบแต่เธอทำไม่ได้!เพียงแค่คิดใจก็เจ็บเจ็บยิ่งกว่าถูกเขาทรมานที่วังหยูฮวาเสียอีก!แม้จะต่ำต้อยเพียงใด เธอก็ไม่อยากถูกเขาทำให้เป็นโสเภณีทหารเป็นโสเภณีของเขาเป็น… โสเภณีของคนที่เธอเห็นเขาโตมา ชายที่เติบใหญ่จนสามารถยืนอย่างองอาจ!เสี่ยวเสวียนฉีเห็นการต่อต้านในดวงตาเธอ รุนแรงยิ่งกว่าคืนแรกที่ตำหนักบูรพาเสียอีก สายตาเขาจึงมืดลงทันทีเขายังจำได้ เมื่อครู่ตอนเธออยู่ใต้ร่างรองแม่ทัพหลิว เธาไม่ได้ขัดขืนดิ้นรนเช่นนี
