ี่สามารถรับผิดชอบงานในตำหนักบูรพาได้อย่างทุกวันนี้สำหรับคำพูดของเหอซุ่ย อิงชุนเห็นด้วยแต่เพียงภายนอก แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความเคียดแค้นต่อเหอซุ่ยที่แทบจะเอ่อล้นออกมาค่อยๆ สายตาของอิงชุนก็เลื่อนจากใบหน้าของเหอซุ่ย กลับไปที่ทะเลสาบด้านหลังของนางและเสินจื่ออี้อีกครั้ง!อิงชุนมีแววตาหม่นหมอง มุมปากยกขึ้น ในใจเกิดความคิดที่น่ากลัวยิ่งขึ้นการกำจัดเพียงเสินจื่ออี้คนเดียวนั้นไม่เพียงพอ หรือไม่ก็ต้องยิงธนูหนึ่งดอกได้นกสองตัว!เห็นว่าเหอซุ่ยกำลังหันด้านข้างไป รอบด้านไม่มีคน สายตาของอิงชุนเด็ดเดี่ยวขึ้นยื่นมือผลักออกไป!ความจริงแล้วในตอนที่อิงชุนเตรียมลงมือ เสินจื่ออี้ก็รู้สึกตัวแล้วนางถอยหลังไปก้าวหนึ่งก่อนแล้ว แต่ด้านข้างกลับมีมือหนึ่งยื่นออกมา ดึงนางลงไปในสระอันเย็นเฉียบพร้อมกัน!ตูม!น้ำเย็นเฉียบพริบตาท่วมร่างเสินจื่ออี้ แรงที่ดึงนางนั้นยังคงดึงร่างของนางลงไปยังที่ที่ลึกกว่า แม้แต่การร้องขอความช่วยเหลือก็ไม่ทัน นางถูกบังคับให้จมลงสู่ส่วนลึกของสระอันเย็นเฉียบนี้!“อา! มีคนตกน้ำ มีคนตกน้ำ!”เมื่อเห็นว่าเวลาพอสมควรแล้ว อิงชุนจึงเริ่มร้องขอความช่วยเหลือดังๆ!คนที่มารวมตัวที่ขอบสระก็มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่มีใครกล้าลงไปช่วยอย่าว่าแต่ว่าน้ำแข็งในสระเพิ่งละลาย หนาวเหน็บมาก น้ำนี้ยังเป็นน้ำไหล หากถูกพัดเข้าไปในแม่น้ำใต้ดิน ใครจะรู้ว่าจะถูกพัดไปที่ไหน! ใครกล้าเสี่ยงชีวิต?พอดีในตอนนั้น เสี่ยว
