เสวียนฉีและองค์ชายห้าที่เพิ่งปราชุมเสร็จจากวังหยูฮวาเดินผ่านมาใกล้ๆเขาได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ คิดว่าเป็นเพียงนางกำนัลทั่วไปตกน้ำสายตาเรียบเฉย ไม่มีปฏิกิริยาใด จนกระทั่งได้ยินผู้คนที่ยืนล้อมรอบสระพูดว่าเป็นนางกำนัลเหอซุ่ย สีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีจึงเปลี่ยนไปเขาขมวดคิ้ว ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว แหวกผู้คนออก ถอดเสื้อคลุมออกแล้วกระโดดลงไปในน้ำเย็นเฉียบ!ไม่นาน เสี่ยวเสวียนฉีก็อุ้มเหอซุ่ยที่หมดสติแล้วขึ้นฝั่งอิงชุนไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะบังเอิญอยู่แถวนี้พอดีเดิมคิดว่าในตำหนักบูรพามีคนว่ายน้ำเป็นไม่มาก สระนี้ยังเชื่อมต่อกับแม่น้ำใต้ดินที่เป็นน้ำไหล พวกบ่าวที่ว่ายน้ำไม่เก่งก็ไม่กล้าลงไปมั่วๆ กว่าจะช่วยเหอซุ่ยขึ้นมาได้นางคงไม่รอดแล้วแปดส่วนแต่ในขณะนี้ มองดูเสี่ยวเสวียนฉีที่ปรากฏตัวอย่างทันท่วงที และเหอซุ่ยที่ยังหายใจอยู่ในอ้อมแขนของเขา อิงชุนกัดฟัน จำต้องอดทนไว้ก่อนองค์ชายห้าตามมา รีบถอดเสื้อคลุมนอกของตนมาคลุมให้เสี่ยวเสวียนฉี“พระเชษฐาอย่าได้เป็นไข้เลย!”แล้วรีบสั่งคนรอบข้าง!“ใครอยู่ที่นี่ เร็วเข้า ไปเชิญหมอหลวงมา หากพระเชษฐาเกิดเป็นอะไรขึ้นมา พวกเจ้าจะได้รู้!”เสี่ยวเสวียนฉีจ้องมองเพียงเหอซุ่ยผู้ซีดขาวในอ้อมแขน สีหน้าหม่นหมองลงเรื่อยๆในขณะที่เขาเตรียมจะพาคนจากไป ในกลุ่มคนที่มารวมตัวกัน อยู่ๆ ก็มีเสียงเบาๆพูดแทรกขึ้น“อ้าว เมื่อครู่ข้าเหมือนเห็นเงาอีกคนหนึ่งใต้น้ำนะ?”เสี่ยวเสวียนฉีชะงักฝีเ
