ท้า สายตาเย็นชากวาดมองสระที่สงบนิ่งด้านหลัง!ใบหน้าอิงชุนเปลี่ยนไปทันที รีบออกมายืนพูดว่า “ไม่…ไม่มีคนนี่ ข้าเห็นแค่นางกำนัลเหอซุ่ยคนเดียวตกน้ำ!”ไม่ได้ทำร้ายเหอซุ่ยสำเร็จก็ช่างเถอะ แต่อย่างน้อยก็ต้องให้เสินจื่ออี้ตาย!องค์ชายห้าพูดอย่างกังวล “พระเชษฐา อากาศหนาวเช่นนี้ เข้าไปในตำหนักก่อนเถิด”เสี่ยวเสวียนฉีหรี่ตาจ้องมองผิวน้ำที่เงียบสงบอีกครั้ง แล้วก้มลงมองเหอซุ่ยในอ้อมแขนที่ตัวสั่นเทา ลมหายใจอ่อนลงเรื่อยๆ ไม่รอช้าอีกต่อไป พาคนก้าวยาวๆจากไป!เสินจื่ออี้ที่จมลงไปใต้น้ำ ได้แต่มองเงาร่างอันพร่าเลือนของเสี่ยวเสวียนฉีที่ฝั่งสระอุ้มเหอซุ่ยค่อยๆ ห่างไกลออกไปแน่นอนว่านางอยากร้องขอความช่วยเหลือแต่เพราะเมื่อครู่ในน้ำถูกคนเตะลงไปในที่น้ำลึกโดยเจตนา ร่างกายของนางหนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่สามารถร้องเรียกออกมาได้ ค่อยๆ สายตาที่มองฝั่งสระตรงหน้าถูกวัชพืชในน้ำอันหนาทึบบดบัง นางถูกพัดเข้าไปในน้ำไหลที่อยู่ส่วนลึกของสระหลังจากนั้น นางก็ไม่รู้อะไรอีกเลยทางนี้ ตำหนักเสียงอวิ๋นเสี่ยวเสวียนฉีอุ้มเหอซุ่ยมาถึงที่พักของนาง หมอหลวงก็มาอย่างรวดเร็วผู้ที่มาก็คือหมอหลวงหลินผู้เฒ่าคนเดิมจากครั้งที่แล้ว เดิมคิดว่าครั้งนี้ที่องค์รัชทายาทเร่งให้ตนรีบมา ก็คงเป็นเพราะนางกำนัลคนเดิมจากครั้งที่แล้ว แต่ไม่คิดว่าจะเป็นคนอื่นเมื่อเห็นเหอซุ่ย หมอหลวงหลินผู้เฒ่าชะงักเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไรมาก รีบเข้าไปจับชีพจรเสี่ยวเสวียนฉีนั่งอยู่บนเก้
