เสี่ยวเสวียนฉีก้าวออกมาจากตำ หนักชั้นใน และในจังหวะเดียวกันก็บดบังสายตา ของมู่จิ่งชูไปโดยปริยาย
คืนก่อนหิมะตก เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีหมึกอ่อนและคลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนสุนัข จิ้งจอกตัวหนา ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาของเขาอยู่ท่ามกลางเงาของกรอบ หน้าต่าง ทำ ให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก
แม้จะเป็นรัชทายาท แต่เสี่ยวเสวียนฉีกลับไม่ชอบสีเหลืองสว่าง เขามักสวมใส่ เสื้อผ้าโทนสีเข้มและมืดเสมอ
จุดนี้เหมือนกับตอนที่อยู่ในตระกูลเซินทุกประการ
เสินจื่ออี้ที่กำ ลังโค้งตัวอยู่ข้างๆ เมื่อเสี่ยวเสวียนฉีปรากฏตัว ร่างของเธอสั่นเล็ก น้อยและก้มต่ำ ลงอย่างชัดเจน
รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี้แทบไม่สังเกตเห็น แต่มู่จิ่งชูก็ยังจับสังเกตได้ เธออยู่ที่นี่ ดูเหมือนจะไม่มีความสุขจริงๆ
มู่จิ่งชูมองเสี่ยวเสวียนฉีอย่างประหลาดใจ ภาพของบุตรบุญธรรมตระกูลเซินคนนี้ ที่เคยเดินตามหลังเสินจื่ออี้อย่างเงียบขรึมผุดขึ้นในความคิด ทำ ให้เขาขมวดคิ้ว เล็กน้อย
ดูเหมือนว่าทุกอย่างเปลี่ยนไป แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แต่มู่จิ่งชูไม่ได้ทำ อะไร และไม่ได้มองเสินจื่ออี้อีก หลังจากคำ นับเสี่ยวเสวียนฉี พร้อมกับขุนนางที่มาด้วยกันแล้วก็เข้าไปในตำ หนัก
