“เพื่อจะได้เห็นเขาแค่ครั้งเดียว เจ้าช่างทำ ได้ทุกอย่างจริงๆ!ตกต่ำ ถึงเพียงนี้ ช่าง ทำ ให้ข้ารู้สึกขยะแขยง!”เสี่ยวเสวียนฉีทิ้งคำ พูดไว้ขณะหันหลังกลับ ดวงตาเย็นชา และยาวเรียวที่มองลงมาอย่างเฉียงๆ นั้นเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
แต่ก่อน หากมีคนเข้าใจผิดเช่นนี้ เสินจื่ออี้คงต้องโต้เถียงกับคนผู้นั้นจนแพ้ชนะ แต่ตอนนี้เธอกลับเหมือนสูญเสียพลังงานทั้งหมด ได้แต่ยิ้มบางๆ
ความจริงแล้ว จะอธิบายหรือไม่อธิบาย ตัวเธอในสายตาของเสี่ยวเสวียนฉีก็ยังคง ต่ำ ต้อยและน่ารังเกียจเหมือนเดิม
เรื่องที่เธอเคยชอบมู่จิ่งชูนั้นทั้งเมืองหลวงรู้กันหมด สิ่งที่เคยทำ โดยการวิ่งตาม หลังเขาอย่างไม่รู้จักอายนั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน
ดังนั้น ตอนนี้ที่กลายเป็นทาสต่ำ ต้อยแล้วยังคิดจะหาหน้าต่อหน้าเขา ก็เป็นเรื่อง ปกติ
แม้ว่า ความรู้สึกของเธอที่มีต่อมู่จิ่งชูจะตายไปนานแล้วก็ตาม เพราะเธอรู้ว่า เธอไม่คู่ควร
“เจ้าค่ะ”เธอตอบรับ กิริยานอบน้อม คำ พูดถ่อมตัวที่สุด แต่ลมหายใจของเสี่ยวเสวียนฉีกลับหนักขึ้นทันที“ไปให้พ้น“
เพิ่งจะก้มตัวถอยออกมา เสินจื่ออี้ก็ถูกคนเรียกให้หยุดอีกครั้ง
อิงชุนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว“เจ้ากำ ลังทำ อะไร?คิดจะขี้เกียจอีกหรือ ไม่เห็นหรือ ว่าคนไม่พอ รีบช่วยยกชาไปเสิร์ฟแขกผู้มีเกียรติเร็ว!เดี๋ยวจะมีขุนนางมาอีก!”
เสินจื่ออี้กำ ลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงตะคอกของอิงชุนก็ดังขึ้นอีกครั้ง!
