“วันนี้ข้ามีธุระนิดหน่อย พรุ่งนี้ค่อยปรึกษากันต่อ!”เสี่ยวเสวียนฉีกล่าวพร้อมรอย ยิ้ม และเมื่อหันมามองเสินจื่ออี้ สายตายิ้มๆ ของเขากลับลึกล้ำ และเย็นชา กัดฟัน พูดว่า“เจ้ารู้ว่าต้องทำ อะไร“
“เข้ามา!”
ม่านของตำ หนักชั้นในปิดลง เหล่าขุนนางสบตากัน โดยไม่ต้องพูดอะไร
เสินจื่ออี้หลับตาลง ก้มหน้าเดินตามเขาทีละก้าว เข้าไปในวังหยูฮวาที่ดูหรูหรา แต่ มืดมิดไร้ที่สิ้นสุด
เช่นเดียวกับทุกวัน เมื่อเข้าไปแล้ว เธอก็คุกเข่าอย่างเงียบๆ ข้างเก้าอี้ยาว ถอด เสื้อผ้าของตัวเอง เงยคอเล็กน้อย เริ่มปลดผ้าคาดเอวหยกของเขา หลับตาอ้าปาก
รอคอยความอัปยศทั้งหมดที่กำ ลังจะเกิดขึ้น…
แต่ครั้งนี้ เขากลับไม่เหมือนเคย แต่คว้ามือของเธอไว้อย่างแรง กดเธอลงบนเก้าอี้ ยาว!
ราวกับเป็นการแก้แค้นที่รอมานาน หรือการระบายความโกรธอะไรบางอย่าง เขา ก้มลงมาแล้วกัดที่กระดูกไหปลาร้าของเธออย่างรุนแรง!
“ร้องออกมา” “ร้องออกมาให้ข้า“
เสินจื่ออี้ยังไม่ทันได้สนใจความเจ็บปวดที่ไหล่จากรอยกัด ใบหน้าของเธอก็ซีดขาว เหมือนกระดาษแล้ว เพราะ!มู่จิ่งชูและคนอื่นๆ ข้างนอกยังไปไม่ไกล!
ถ้าร้องออกมาจริงๆ…เสี่ยวเสวียนฉี ตั้งใจทำ เช่นนี้!
