ินถิงแย้งทันควัน “ข้าส่งเจ้าไปที่ท่าเรือเอง”เขาส่ายหน้า ปฏิเสธในทันที “อย่าเลย ข้าไม่ชอบให้ใครมาส่ง” ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยชอบบรรยากาศอันอึดอัดของการอำลาสุดท้ายนางจึงได้เพียงยืนมองแผ่นหลังเขาลับตาไปจากจวนต้วนครั้นมองไม่เห็นเงาของจินอันไจ้แล้ว หลินถิงจึงละสายตา หันมองต้วนหลิงแทนใต้ชายคา ต้วนหลิงยืนอยู่ในชุดแดงเข้ม ร่างสูงสง่าดุจกระเรียนท่ามกลางหิมะขาวโพลนทั้งลานก็ยิ่งทำให้เขาโดดเด่นประหนึ่งหยดหมึกแดงบนกระดาษขาวหลินถิงเดินตรงเข้าไปหา ต้วนหลิงยกมือปัดเกล็ดหิมะที่ยังเกาะอยู่บนเส้นผมนาง “คุณชายจินจะออกจากเมืองแล้วหรือ?” เขายืนไม่ไกลนัก จึงได้ยินทุกถ้อยคำเมื่อครู่นางมิได้ปิดบัง “ใช่ เขาจะกลับไปซูโจว”“เจ้าไม่อยากให้เขาจากไปหรือ?”หลินถิงกุมมือเขาไว้ แล้วพาเดินเข้ามาในเรือน “ก็เสียดายนิดหน่อย แต่เป็นทางที่เขาเลือก ข้าก็เคารพ สุดท้ายแล้ววันหน้าเราก็ยังมีโอกาสพบกันอีกอยู่ดี… พอเถิด ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ข้าจำได้ว่าท่านบอกมีธุระจะออกไปทำ แล้วจะไปเมื่อใด?”“ตอนนี้”นางชะงักฝีเท้า “เรื่องที่ท่านจะไปทำคืออะไรหรือ? ข้าจะช่วยได้ไหม? หากช่วยได้ เจ้าก็พาข้าไปด้วย วันนี้ข้าเองก็ว่าง หาเรื่องทำก็ยังดีกว่านั่งอยู่เฉยๆ”เขาแย้มยิ้มอ่อนโยน “ไม่จำเป็นหรอก ข้าจัดการได้เอง ก่อนอาทิตย์ตกจะกลับมา” กล่าวจบ ต้วนหลิงปล่อยมือจากนาง ก้าวออกจากลานเรือนหลังจากออกมา เขาตรงไปยังหอหลิงหลง… เพราะกุ้ยซูอยู่ที่นั่นที่อยู่ของ
