ห่งสกุลต้วน อดีตรองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร “คุณชายรองต้วน? ท่านคือเจ้าของหอหลิงหลงรึ?” แต่ก่อนยามยังมิได้ก่อการกบฏ เขาและต้วนหลิงเคยทำราชการร่วมกัน ย่อมรู้จักกันดีต้วนหลิงปิดประตูลงด้วยท่าทีไม่รีบร้อน ยิ้มบางพลางเอ่ย “เพราะเหตุใดเล่า… ทำไม่ได้หรือ?”กุ้ยซูหัวเราะฮึ “ย่อมได้สิ” เขายกสุราขึ้นกระดกอึกใหญ่ แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดคราบที่ริมฝีปาก “คุณชายรองมาหาข้ามีธุระอันใด?”ต้วนหลิงก้าวเข้าไปใกล้ สายตากดทับลงมาบนร่างที่ยังนั่งอยู่ “มีอยู่เรื่องหนึ่ง”กุ้ยซูพยักหน้า “ว่ามาเถิด”ต้วนหลิงกล่าวด้วยเสียงสุภาพ “ท่านแม่ทัพกุ้ย ยังจำได้หรือไม่ว่าเคยลักพาตัวผู้ใดไป?”กุ้ยซูชะงัก สีหน้าฉายแววไม่สบอารมณ์ “คุณชายรองต้วน นี่ท่านมาหาข้าเพื่อต้องการคิดบัญชีรึ? ตอนนั้นที่ข้าจับตัวฮูหยินรองต้วนไปก็เพราะจำใจ มิใช่ตั้งใจจะทำร้ายนาง ข้าใคร่ขออภัยไว้ ณ ที่นี้” แม้ในใจจะไม่รู้สึกผิด แต่ด้วยเกรงใจฐานะของต้วนหลิง จึงเอ่ยคำกล่าวเช่นนั้นออกมายามนี้ท่านโหวเซ่ออันกำลังจะขึ้นเป็นฮ่องเต้ บุตรชายคือเซี่ยจื่อม่อก็จะได้เป็นรัชทายาท อีกทั้งทุกผู้คนต่างรู้กันว่าเซี่ยจื่อม่อมักไปที่จวนต้วนสู่ขอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับถูกบุตรสาวสกุลต้วนปฏิเสธอย่างชัดเจน กุ้ยซูไม่อยากสร้างศัตรูกับสกุลต้วนเข้าอีกเห็นต้วนหลิงยังคงนิ่งเงียบ เขาจึงยกสุรารินส่งให้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “วันหลังข้าจะไปขอโทษฮูหยินรองต้วนด้วยตัวเองดีหรือไม่?”ต้วนหลิงรับถ้วย
