มา แต่เพียงพริบตาต่อมา เขาก็ทำราวกับถือไม่มั่น ถ้วยหลุดร่วงลงพื้นแตกกระจายกุ้ยซูขมวดคิ้วแน่น “คุณชายรองต้วน นี่มันหมายความว่าอย่างไร ข้า-”“หมายความว่า ข้าจะฆ่าเจ้า” เสียงของต้วนหลิงเรียบเย็น ด้านในฝ่ามือปรากฏมีดสั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดแล้วแทงทะลุเข้าที่กลางอกอย่างไม่ลังเลกุ้ยซูไม่เคยนึกฝันว่าต้วนหลิงจะกล้ามาที่นี่เพื่อสังหารตน แต่ก่อนเขาเพียงลักพาตัวหลินถิง หาได้ทำร้ายนางไม่อีกทั้งเขายังเป็นขุนนางผู้มีความชอบในการก่อตั้งแผ่นดินใหม่ เหตุใดต้วนหลิงจึงบังอาจสังหารเขา?ด้วยเหตุนี้เอง กุ้ยซูจึงมิได้มีแววระแวงต่อต้วนหลิงแม้แต่น้อย “เจ้า…”ต้วนหลิงหมุนคมมีด บิดผ่านหัวใจของเขา มองโลหิตแดงสดเอ่อทะลักออกมา “ข้าฆ่าเจ้าเสียก่อน แล้วค่อยกล่าวคำขอโทษทีหลัง เช่นนี้เป็นอย่างไร?”ไม่นานนัก เขาก็ชักมีดออก กุ้ยซูไร้สิ่งพยุงกาย ล้มลงกระแทกพื้น ดวงตาเบิกโพลงตายตาค้างต้วนหลิงก้มลง ควักดวงตาของกุ้ยซูออกมา จากนั้นก็ใช้ยาละลายศพจัดการอย่างชำนิชำนาญ แล้วเรียกเพียงเถ้าแก่ร้านซึ่งเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเขาคือเจ้าของหอหลิงหลง เข้ามาลบล้างร่องรอยโลหิตบนพื้นครั้นจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ต้วนหลิงจึงกลับจวนเมื่อถึงจวน เขาแวะไปที่ห้องหนังสือก่อน วางดวงตาของกุ้ยซูไว้เรียบร้อย แล้วจึงกลับเข้าห้องนอน ภายนอกลมหนาวพัดแรง หิมะโปรยปรายมิขาดสาย ทว่าภายในห้องกลับอบอุ่นยิ่ง หลินถิงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงต้วนหลิงอาบน้ำชำระกา
