้งจือเหอ… ขุนนางผู้ซื่อสัตย์ยุติธรรม ทำงานเพื่อบ้านเมืองและราษฎร แต่ต้าเสวี่ยหนีในวันนี้ กลับเป็นขันทีผู้แปดเปื้อนโลหิตทั่วทั้งสองมือหลินถิงนิ่งไปเนิ่นนาน จึงเอ่ยเบาๆ “ได้ ข้าสัญญา จะไม่บอกนาง”“ขอบคุณ”ต้าเสวี่ยหนีหมุนกายออกไป เพียงเท้าเขาก้าวลับหลังไป หลี่จิงชิวก็ออกมาจากร้านผ้า สายตาพลันทอดไปยังแผ่นหลังอันเดียวดายของชายผู้นั้น นางไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ ใจก็พลันสะท้านด้วยความโศกเศร้า แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ“เล่ออวิ๋น ปิดร้านเถิด เราไปโรงเตี๊ยมกันเถอะ”เมื่อออกจากจวนต้วน หลินถิงเคยเอ่ยว่าอยากแวะกินอาหารที่โรงเตี๊ยม หลี่จิงชิวเห็นต้าเสวี่ยหนีจากไปแล้ว จึงชวนออกจากร้านผ้าไปด้วยกัน ต้วนหลิงก็ก้าวตามออกมา“ดี เช่นนั้นเราไปโรงเตี๊ยมกันเถอะ” หลินถิงยิ้มกว้าง โผเข้าเกาะแขนมารดาและต้วนหลิงไว้ทั้งสองข้างครั้นยามค่ำ กลับถึงจวนต้วน หลินถิงถึงกับถูกต้วนหลิงแบกลงจากรถม้า นางเดินทั้งวันจนขาแทบไร้เรี่ยวแรง แม้เพียงระยะสั้นๆ จากหน้าประตูจวนถึงเรือนพักของทั้งคู่ นางก็ไม่อยากก้าวเดินอีกหลี่จิงชิวเอ่ยว่ามีเรื่องจะไปหาเฝิงฮูหยิน จึงแยกออกไปอีกทาง หลินถิงซบหน้าลงบนแผ่นหลังต้วนหลิงอย่างหมดเรี่ยวแรง เท้าทั้งสองแกว่งไกวอยู่ข้างลำตัวเขา พลางกระซิบ “วันหลังเราไปเจียงหนานกันดีหรือไม่ ข้าอยากเห็นสายฝนที่นั่น”“ได้”หลินถิงยื่นมือออกโอบคอเขาแน่น พลันเอ่ยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว “ข้าชอบท่าน”ก้าวเท้าของต้วนหลิงหยุดชะงัก
