ิงเปิดตู้หยิบชุดลำลองส่งให้ “ฉลองที่ท่านแม่ของข้าได้หย่าเสียที” นางเองก็ยังไม่รู้ว่ามารดาใช้วิธีใด แต่ครานี้นายท่านสามแห่งสกุลหลินกลับยอมลงนามในหนังสือหย่าแต่โดยดีต้วนหลิงยังมิยื่นมือไปรับ “เหตุใดไม่ใช้สองชุดที่ข้าแขวนไว้นอกตู้”นางเอนหลังพิงบานตู้ เหลือบตามองเสื้อที่ว่า “ท่านมักสวมอยู่แต่สองชุดนั้น ลองเปลี่ยนดูบ้างจะเป็นไร”เขาเพียงยกมุมปากยิ้มบาง “ไม่จำเป็น เพียงสองชุดนั้นก็พอ”หลินถิงกางชุดลำลองในมือให้เขาดู “แน่ใจหรือว่าจะไม่ลอง? ชุดนี้ข้าให้ช่างตัดเสื้อเย็บขึ้นสำหรับท่าน เพิ่งส่งมาถึงเมื่อวานนี้เอง”ไม่ทันขาดคำ ชุดใหม่ก็ถูกคว้าไปอยู่ในมือเขา ต้วนหลิงเอ่ยถามราวไม่ตั้งใจ “ชุดนี้สิ้นเงินไปเท่าใด” ชุดที่สั่งตัดย่อมมีราคาสูงกว่าชุดสำเร็จหลายเท่าหลินถิงโบกมือ “อย่าถามเลย”ถามแล้วก็ชวนให้ปวดใจ นางสาบานว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ซื้อเสื้อผ้าให้ต้วนหลิง…จริงๆ ไม่มีครั้งหน้าอีกแน่นอน หากมีอีกครา…นางก็จะกัดกินผิงกั่วสักผลเป็นการลงโทษตนเองขณะมองเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า หลินถิงก็คว้าผิงกั่วลูกหนึ่งขึ้นมา กัดเข้าไปแรงๆ เคี้ยวเพียงไม่กี่ทีแล้วกลืนลงท้องอย่างรวดเร็ว
