นางจำได้ว่าตอนแรกวางไว้ในห้องนี้ต้วนหลิงลุกขึ้น หยิบเสื้อคลุมที่ข้างเตียงมาสวม ผูกสายรัดเอวทีละชั้น แล้วหยิบผ้ารัดอกและอาภรณ์ชั้นในที่นางถอดออกมาพับเก็บอย่างเรียบร้อย “ข้าเก็บไว้ที่ห้องหนังสือแล้ว”หลินถิงเพียงครางรับเบาๆ “อ้อ” วันรุ่งขึ้นหลังนางทำว่าวเสร็จ นางก็มอดม้วย ต้วนหลิงคงคิดว่ามิอาจได้ไปปล่อยว่าวด้วยกันอีก จึงเก็บมันไปเสียนางยกมือขึ้นมัดผมไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้าอันกระจ่างทั้งสิ้น “นำออกมาเถิด ข้าอยากไปปล่อยว่าวกับท่าน”หลินถิงอยากทำอะไรหลายๆ อย่างกับเขา เพื่อให้ต้วนหลิงแน่ใจว่านางยังมีชีวิตจริงๆต้วนหลิงก้าวไปยังอ่างน้ำ ก้มหน้าล้างด้วยน้ำเย็น หาได้ใช้น้ำอุ่นที่วางไว้บนเตาไม่ “แล้วเมื่อใดเล่า?”“เลือกวันก็ไม่สู้ฟ้าลิขิต งั้นบ่ายนี้เถิด” หลินถิงเอ่ย นางตั้งใจว่าเช้านี้จะอยู่เป็นเพื่อนมารดาหลี่จิงชิว กับคนอื่นๆส่วนช่วงบ่ายก็ว่าง อีกทั้งต้วนหลิงยังคงอยู่ในวันพักจากหน้าที่ ไม่ต้องกลับไปว่าราชการที่กองตรวจการเหนือต้วนหลิงใช้ผ้าเช็ดหยดน้ำเย็นที่ไหลลงมาตามแนวกราม แล้วตักน้ำอุ่นส่งให้นางล้างหน้า“ได้”ขณะหลินถิงล้างหน้าอยู่นั้น ต้วนหลิงก็ถอดจี้เทพเจ้าแห่งโชคลาภทองคำออกมา คล้องกลับคืนที่ลำคอนางหลินถิงกำลังเช็ดหน้า พอรู้สึกหนักที่ลำคอจึงก้มลงมอง ก็เห็นจี้ทองคำวาววับอยู่ตรงอก “ท่าน…”ต้วนหลิงเพียงว่าเบาๆ “ของก็ต้องกลับคืนเจ้าของ”หลินถิงโยนผ้าเช็ดหน้าออกไป รีบยกมือประคองจี้ทองคำไว้ด้วยคว
