กต่างออกไป นางปรากฏกายอยู่ในภาพอีกครา มือเล็กเอื้อมมาหาเขา ชายกระโปรงและเส้นผมยาวที่แซมด้วยแพรแดงพลิ้วสะบัดไปตามแรงลมต้วนหลิงเงยมือขึ้น ราวกับอยากคว้ามือนางที่เอื้อมมาจากภาพ แต่สัมผัสได้เพียงกระดาษไร้ชีวิตปราศจากความอบอุ่นภาพนี้ไม่มีตัวอักษรสักคำเขาปล่อยมือลงช้าๆบ่าววิ่งเข้ามา กระวนกระวาย “คุณชายรอง ฮูหยินให้บ่าวมาสอบถามว่า…เมื่อใดจะเริ่มพิธีส่งศพ” เพราะการส่งศพหมายถึงตั้งแต่นี้ หลินถิงจะมิได้อยู่ในจวนต้วนอีกต่อไป เหลือไว้เพียงป้ายวิญญาณเย็นชาต้วนหลิงกำภาพไว้แนบแน่น ก่อนค่อยๆ ลุกขึ้น สีหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอ่อนโยน เอื้อนเอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า“รอให้ข้าเปลี่ยนชุดก่อน แล้วจึงค่อยเริ่มก็ได้”ว่าแล้วเขาก็กลับเข้าห้อง ไม่นานจึงออกมาใหม่ เสื้อผ้าที่สวมยังคงเป็นชุดไว้ทุกข์สีขาวทับชุดสีชาดภายใน เท้าสวมรองเท้าบูทสีดำเช่นเดิม ทว่าครั้งนี้…ที่เอวกลับมีมีดสั้นคมกริบห้อยอยู่
