างยังป่วย เกรงว่าการปีนบันไดจะเป็นอันตรายแต่หลินถิงปฏิเสธ ยืนหยัดปีนขึ้นบันไดด้วยตนเอง สายตาผู้คนทั้งลานจับจ้อง นางยกมือขึ้นผูกผ้าแดงบนกิ่งไม้สูงเส้นผมยาวปลิวไหวตามแรงลม ชายแพรแดงดำพลิ้วสะบัดต้องสายลม ดูงดงามจับตาใต้ต้นไม้ ต้วนหลิงแหงนหน้ามองนางอยู่เงียบๆ หลินถิงเหมือนจะรับรู้ได้ถึงสายตานั้น จึงก้มลงสบตาเขา ก่อนจะค่อยๆ เดินลงมาจากบันไดไม้ระหว่างที่หลินถิงก้าวลงมา ต้วนหลิงได้คลี่ผ้าแดงอธิษฐานวางบนโต๊ะ เขาก้มกายลงจับพู่กัน เขียนถ้อยคำขอพรลงไปอย่างเงียบงัน ไม่นานก็ยกพู่กันวาง และนำผ้าแดงนั้นขึ้นไปแขวนยังยอดสูงสุดของต้นไม้ใหญ่ต้วนซินหนิงมีครรภ์ จึงมิอาจปีนบันไดไม้ได้ เกรงว่าอาจพลาดพลั้งตกลงมาให้เกิดเรื่องใหญ่ จำต้องให้จือหลานเป็นผู้แทนแขวนผ้าแดงแทนสำหรับจินอันไจ้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เขียนคำอธิษฐานลงบนผ้าแดง สิ่งที่ไม่เคยทำกลับทำให้เขารู้สึกประหม่าแปลกๆ หากให้เขาไปฆ่าคนสักหนึ่งชีวิต เขายังไม่เคยมีอาการสั่นไหวสักน้อย แต่เพียงการเขียนคำอธิษฐานนี้กลับทำให้ใจเขาเต้นแรง เกรงว่าหากทำผิดพลาดไป จะกระทบต่อผลแห่งคำอธิษฐานนั้นเขากำพู่กันแน่น แล้วลงมือเขียน เมื่อทุกคนเขียนเสร็จ ก็ล่วงไปกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว หลินถิงเงยหน้ามองต้นไม้ใหญ่ต้นไม้ที่ผลิใบร่วงโรยสิ้นในฤดูหนาว บัดนี้กลับพร่างพราวด้วยผ้าแดงนับร้อยพัน แดงฉานประหนึ่งดอกไม้หมื่นพันผลิบานพร้อมกัน งดงามเจิดจ้าจับตายิ่งนัก สายลมพัดโชย ผ้าแดงไหวกระ
