กน้อย “เจ้าจงดูแลร่างกายให้ดี”หลินถิงเพียงพยักหน้าตอบอย่างขอไปที มิได้ปล่อยให้คำพูดนั้นมากระทบใจ กลับเข้าห้องนั่งร่วมโต๊ะทานอาหารเช้าตามปกติหลังมื้อเช้า หลินถิงได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง เป็นจดหมายที่จินอันไจ้ฝากบ่าวเฝ้าประตูจวนต้วนนำมาให้ ในนั้นมีเพียงสี่อักษรว่า “ออกมาพบข้า”ครั้นได้อ่าน หลินถิงก็ตัดสินใจออกไปทันที มิได้ปิดบังต้วนหลิง ซ้ำยังยื่นจดหมายให้เขาดู ก่อนจะออกไปพร้อมกันจินอันไจ้ยืนอยู่หน้าประตูจวนต้วน มือเปล่า ไร้อาวุธ ไม่สวมหน้ากาก ซ้ำยังแต่งเติมใบหน้าปกปิดรอยแผลเป็นที่เคยลากยาวบนแก้ม ท่วงท่าหาได้คล้ายผู้พเนจรในยุทธภพไม่ หากแต่ดูคล้ายคุณชายสกุลผู้ดีรูปงามเสียยิ่งกว่า แม้จะแต่งกายเรียบง่าย ก็ยังแฝงราศีสูงศักดิ์หลินถิงแทบไม่คุ้นตา เพราะไม่ค่อยได้เห็นเขาในคราบนี้มาก่อน ปกติล้วนเป็นการแต่งกายเยี่ยงพวกท่องยุทธภพทั้งสิ้น เหตุการณ์ผิดแผกเช่นนี้ ย่อมต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลนางเอ่ยพลางยกมุมปากยิ้ม “มีธุระอันใดหรือ?”จินอันไจ้พอคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเอ่ยออกมา ใจก็พลันไม่สงบ สายตาหลีกเลี่ยงไม่กล้าสบตานาง “หากมิได้มีธุระ ข้ามาหาเจ้าไม่ได้หรือไร”หลินถิงหัวเราะหยันเบาๆ กอดอกกล่าว “ข้าจะไม่รู้จักเจ้าหรืออย่างไรกัน ไม่มีธุระคงไม่มาถึงที่นี่ เจ้าคิดว่าข้าไม่เข้าใจนิสัยเจ้าหรือไร”จินอันไจ้ “……”“มีเรื่องก็ว่ามาเถิด อย่ามัวอ้อมแอ้ม ข้าไม่เคยเห็นเจ้าทำตัวเยี่ยงนี้มาก่อนเลย”เขาก้มหน้ามองพื้น ไอออกมาเ
