ค์คุ้มครองบุตรสาวของนาง หลินถิง ให้ปลอดภัยไร้ภัยพานเสียงของหลี่จิงชิวแม้มิได้ดังนัก แต่ก็ยังลอดเข้าโสตหลินถิงเป็นระยะหลินถิงฟังแล้วอดไม่ได้อยากก้าวเข้าไปสวมกอดมารดา แล้วปลอบประโลมว่านางจะมิเป็นอันใด ขอให้มารดามิต้องเป็นห่วงอีกต่อไป ทว่า…นางก็รู้ดีว่าไม่อาจทำเช่นนั้นได้พลันมีมือหนึ่งเอื้อมมากุมมือนางไว้ หลินถิงหันไปก็เห็นเป็นต้วนหลิง เขามิได้มองนาง แต่ทอดสายตาไปยังหมู่ภิกษุที่กำลังสวดมนต์กลางลานหลินถิงจึงมองตามสายตาเขาไป รอบลานมีผู้คนยืนอยู่มากมาย ล้วนเป็นหน้าค่าตาที่หลินถิงคุ้นเคยทั้งสิ้น ต้วนซินหนิงก็อยู่ในหมู่นั้น นางสวมผ้าคลุมไหล่หนาหนัก ปกปิดครรภ์ที่เริ่มนูนขึ้นพอดี มิให้ผู้ใดสังเกตเห็นได้ข้างกายนางคือจินอันไจ้ เขามิใช่ผู้คุ้นเคยกับการสวดมนต์อธิษฐาน แถมยังเป็นคนห้าวหาญไม่ชอบมากความปกติเขามักเลือกใช้กำลังมากกว่าถ้อยคำ แต่ครานี้กลับยืนตรงขึงขัง แสดงชัดว่าให้ความสำคัญกับพิธีในครั้งนี้อย่างยิ่งด้านข้างของเขาคือองค์หญิงไต้หยาง พระนางมุ่งมองไปข้างหน้า มิได้สบตาหรือพูดคุยกับจินอันไจ้ราวกับไม่รู้จักกันด้วยซ้ำทว่าลึกๆ แล้ว พระนางกลับรู้สึกอิจฉาหลินถิง …มิใช่เพียงเล็กน้อย หากแต่ลึกซึ้งถึงขั้นกลายเป็นความริษยา แม้พระนางจะมีศักดิ์สูงส่งเป็นถึงองค์หญิง แต่คนรอบกายที่จริงใจต่อพระนางแทบไม่มี ส่วนมากล้วนมีแต่ผู้ประจบสอพลอเสแสร้งไม่เหมือนหลินถิง ที่มีผู้คนมากมายจริงใจต่อนาง …จากพิธีในวันนี้ก็ย่
