ความตายในเวลาอันสั้นเช่นเจ้า”หลินถิงเงียบงัน หลังจากที่เขาดื่มชาเสร็จ ยังคงถือถ้วยอยู่ในมือ แล้วเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าจะต้องตายไปจริงๆหรือ?”คำพูดนั้นทำให้นางใจหวิว หลินถิงเบือนสายตาหลบ “หากเลือกได้ ข้าย่อมมิอยากตาย ทว่าหมอทั้งหลายล้วนวินิจฉัยตรงกันว่าข้าเป็นโรคร้ายที่มิอาจรักษา ต้องตายแน่นอน”ต้วนหลิงลูบเลียบปากถ้วยชาเบาๆ เสียงแผ่วเอ่ยออกมาว่า “ข้าไม่อยากให้เจ้าตาย…เจ้าจะยอมอยู่เคียงข้าต่อไปอีกได้หรือไม่?”ไม่ทันให้หลินถิงตอบ เขากลับเอ่ยคล้ายรำพึงกับตนเองว่า “ดูเถิด ข้าช่างเลอะเลือน…ความเป็นความตายมิใช่สิ่งที่เจ้าจะกำหนดได้เอง เจ้าเองก็มิได้อยากตาย ข้าจะเอ่ยปากถามได้อย่างไรว่า เจ้าจะยอมอยู่เพื่อข้าหรือไม่”พลันเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก บ่าวเอ่ยขึ้นผ่านบานประตู “คุณชายรอง ตงฉ่างต้องการพบท่านกับฮูหยินรอง บัดนี้เขารออยู่ในเรือนใหญ่ ท่านจะออกไปพบหรือไม่พบดีขอรับ?”หากต้วนหลิงเอ่ยว่าไม่พบ อีกฝ่ายก็คงหาข้ออ้างใดสักอย่างไล่ต้าเสวี่ยหนีออกไปต้วนหลิงปรายตาไปทางหลินถิง นางเข้าใจทันทีว่านั่นคือการถามความเห็นของนาง “ไปพบเขาสักครั้งก็มิใช่เรื่องเสียหาย”เขาจึงรับคำตามนาง “เช่นนั้นก็พบ”บ่าวก้มหัวถอยออกไป หลินถิงหยิบผ้าที่ชุ่มเลือดทิ้ง ล้างมือลบคราบคาวเลือดออกให้สิ้น จากนั้นหยิบผ้าคลุมไหล่มาสวม ก่อนจะตามต้วนหลิงไปยังเรือนใหญ่เพื่อพบต้าเสวี่ยหนีภายในเรือนใหญ่ ต้าเสวี่ยหนีมีสีหน้าหม่นหมองยิ่งก
