ธอีกครั้งด้วยท่าทีอ่อนน้อม “ข้าหามีคุณูปการอันใดต่อท่านไม่ ข้าย่อมมิอาจรับของมีค่าจากท่านได้”ต้าซวี่ยหนีแสยะยิ้มเย็น “คำพูดฟังดูสูงส่งนัก ไร้บุญคุณก็ไม่คิดรับรางวัล ช่างดีแท้! ชีวิตใกล้ดับลงอยู่รอมร่อ ยังจะดื้อดึงยึดมั่นสิ่งเหล่านี้อยู่ หรือว่าเจ้ารังเกียจว่าโสมร้อยปีนี้แปดเปื้อนเพราะมือสกปรกของข้า จึงไม่อยากแตะต้องกันเล่า?”เป็นที่รู้กันว่าหลายคนดูแคลนขันที เห็นว่าไม่ชายไม่หญิง มักหลีกเลี่ยงสิ่งใดที่ผ่านมือพวกเขา เพราะถือว่าอัปมงคลเขาเองก็คิด ช่างเถิด จะมัวมาต่อความยาวสาวความยืดกับสตรีน้อยผู้นี้ไปใย สีหน้าดำคล้ำเอ่ย “คุณหนูเจ็ดอย่ากังวล ของสิ่งนี้ข้าไม่เคยแตะต้องด้วยมือตนเองเลย ตั้งแต่ต้นจนจบล้วนให้ผู้อื่นเป็นคนถือมา”องครักษ์ที่ยืนเคียงข้างรีบก้าวออกมา ยื่นหีบผ้าไหมที่บรรจุโสมร้อยปียื่นให้ตรงหน้านางหลินถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ท่านตงฉ่างเข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้มีความหมายเช่นนั้น แท้จริงเหตุที่ข้าไม่รับโสมร้อยปีของท่าน…เพราะมันมิอาจเยียวยาโรคของข้าได้ต่างหาก”ต้าเสวี่ยหนีเงียบงันไป เขายังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด สายตาเหลือบเห็นหลี่จิงชิวก้าวเข้ามาในห้องพอดีเช้าวันนั้นหลังจากหลี่จิงชิวไปพบหมอมา เงาร่างของหลินถิงก็ยังวนเวียนอยู่เต็มสมอง นางแทบอดทนรอถึงยามบ่ายไม่ไหว จึงรีบรุดไปยังจวนต้วนทันที ครั้นได้ยินว่าหลินถิงอยู่ ณ เรือนใหญ่ จึงตรงเข้าไปโดยมิรู้เลยว่าในเวลานั้นกำลังมีแขกมาเยือนอยู่ก่อน
