งกำนัลผู้นั้นส่งนางออกจนถึงประตูวังแล้วก็ผละไป หลินถิงรีบวิ่งเข้าไปหาต้วนหลิง “เหตุใดท่านไม่รออยู่ในรถม้าเล่า?”“เพียงรู้สึกอึดอัด จึงออกมายืนรับลม”หลินถิงคว้ามือเขาแล้วดึงขึ้นรถม้าทันที ตนเองหยิบเตาอุ่นกอดไว้หนึ่งอัน แล้วก็ยัดให้อีกอันในมือเขารถม้าเคลื่อนตัวออกจากประตูวัง มุ่งหน้าสู่จวนต้วน ต้วนหลิงก้มลงมองเตาอุ่นในมือ พลางเอ่ย “ฮองเฮามีรับสั่งพบเจ้า มีเรื่องใดเล่า?”หลินถิงมิได้เอ่ยถึงสิ่งที่พูดกันก่อนหน้านี้ เพียงถ่ายทอดข้อความสุดท้ายแทน “พระนางฝากให้ข้าบอกกล่าวต่อท่าน ขออภัย”“ขออภัยต่อข้า?”หลินถิงมองสบตาเขาแน่วแน่ “พระนางตรัสว่า ครานั้นมิอาจห้ามฝ่าบาทให้เลิกล้มแผนการสร้างยาเหริน จึงรู้สึกผิดต่อท่าน”ต้วนหลิงเพียง “อืม” เบาๆ ราวกับหาได้แปลกใจหลินถิงขมวดคิ้ว “เหตุใดท่านพ่อท่านแม่จึงยอมส่งท่านไปเป็นยาเหรินเล่า?” ที่นางเอ่ยถึงคือเฝิงฮูหยินและใต้เท้าต้วนผู้พ่อต้วนหลิงแย้มยิ้มบางที่ริมฝีปาก “เพราะในวัยเยาว์ ข้ามีใจรักการฆ่าฟันนัก บิดาจึงหลงเชื่อว่าหากได้เป็นยาเหรินจะช่วยเปลี่ยนแปลงข้าได้ ทว่า…เขากลับคาดผิด ข้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย กระทั่งบัดนี้ข้ายังคงรักการฆ่าฟันอยู่เช่นเดิม”หลินถิงรู้นิสัยแท้จริงของต้วนหลิงมาโดยตลอด เรื่องที่เขาหลงใหลการฆ่าฟัน นางมิได้ประหลาดใจนัก เพราะการชอบฆ่าหาได้หมายถึงการฆ่าล้างผลาญผู้บริสุทธิ์ไม่ แต่สิ่งที่ทำให้นางตื่นตะลึง คือการที่ใต้เท้าต้วนยอมส่งเขาไปเ
