ป็นยาเหริน“ท่านแม่มิได้ห้ามเอาไว้หรือ?”ต้วนหลิงเอ่ยอย่างเรียบเฉย ราวกับเรื่องนั้นไม่เกี่ยวข้องกับตน “ท่านพ่อข้าแอบส่งข้าไปโดยปิดบังท่านแม่ ครั้นนางล่วงรู้ ข้าก็กลายเป็นยาเหรินเสียแล้ว”หลินถิงถามต่อ “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพี่ใหญ่เจ้าด้วยหรือไม่? ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินหลิงอวี่กล่าวว่าคราใดที่ท่านพ่อท่านแม่ทะเลาะกัน มักจะเอ่ยถึงท่านกับพี่ใหญ่พร้อมกัน”เขาลูบเตาอุ่นในมืออย่างใจเย็น “ไม่เกี่ยวกัน พี่ใหญ่ของข้าเป็นเพราะยอมสละชีพเพื่อช่วยฝ่าบาทต่างหาก ส่วนที่พี่ใหญ่ได้เป็นองครักษ์เสื้อแพรก็เพราะบิดา บางทีนั่นกระมังที่ทำให้ท่านแม่คิดว่าท่านพ่อเป็นต้นเหตุทั้งการตายของพี่ใหญ่ และการที่ข้าต้องกลายเป็นยาเหริน จึงเอ่ยถึงเราพร้อมกัน”หลินถิงเริ่มรู้สึกขุ่นเคืองต่อบิดาของเขา “เหตุใดท่านพ่อจึงภักดีต่อฮ่องเต้ถึงเพียงนี้?”ต้วนหลิงเอ่ยเสียงเรียบ “…ความภักดีอย่างโง่เขลา”แรกเริ่มเพราะภักดีอย่างไร้เหตุผล ต่อมาบิดาก็หวังว่าจะได้วิธีรักษาให้ยาเหรินกลับเป็นคนปกติ จึงจำต้องแสดงความภักดีให้ฮ่องเต้ประจักษ์หลินถิงนิ่งเงียบ เพราะในประวัติศาสตร์ ก็มีขุนนางผู้ภักดีอย่างโง่เขลาเช่นนี้อยู่ไม่น้อย ไม่ว่าฮ่องเต้จะทำสิ่งใด ก็ยังคงยกย่องเชิดชูอยู่ร่ำไปทันใดนั้นเสียงสารถีดังขึ้นนอกรถม้า “ฮูหยินรอง คุณชายรอง ถึงแล้วขอรับ”ทั้งสองก้าวลงจากรถม้า พอเดินเข้ามาในเรือน ก็มีบ่าวรับหน้า “ฮูหยินรอง คุณชายรอง วันนี้ฮูหยินกับนายท่านอยาก
