นำไปมอบด้วยตนเอง”ความที่มารดานอนไม่หลับ ล้วนมีสาเหตุจากเรื่องของนางเอง ต้วนซินหนิงจึงอดรู้สึกผิดไม่ได้หลินถิงรับรู้ได้ทันที “ไปเถิด”ต้วนซินหนิงมองปราดเดียวก็รู้ว่าระหว่างหลินถิงกับต้วนหลิงดูมีบางสิ่งผิดแผกไป เพียงแต่ไม่อาจบอกได้ชัด “เช่นนั้น ข้าไปก่อนนะ”***เมืองหลวงใกล้เข้าสู่เหมันต์ฤดู ความหนาวเย็นกัดผิว หลินถิงถึงกับตัวสั่นเล็กน้อย จึงมิได้ยืนกลางลมนานนัก รีบคว้ามือของต้วนหลิงแล้ววิ่งปรู๊ดกลับห้อง รวดเร็วปานนางมิได้เพิ่งสลบไปเมื่อไม่นานมานี้ครั้นกลับถึงห้อง อาบน้ำชำระกายเสร็จ หลินถิงเดิมตั้งใจจะสนทนากับต้วนหลิงถึงเรื่องความเป็นความตายอีกครั้ง แต่พอนึกได้ว่าเขาเมื่อคืนที่ผ่านก็มิได้พักผ่อนดีนัก จึงละไว้ ให้เขาได้พักเสียก่อนต้วนหลิงเอนกายนอนด้านนอกของเตียง หลินถิงนอนด้านใน ดวงตาไม่ยอมปิดลงนัก คล้ายคราก่อนๆ ที่มักเอียงหน้ามองเขาเงียบๆ***พลันกาลเวลาผ่านไปหนึ่งเดือนเพราะหลินถิงยังคงมีอาการเป็นลมอยู่เนืองๆ ต้วนหลิงจึงแทบมิได้ละสายตาห่าง ยามออกไปปฏิบัติหน้าที่ที่กองตรวจการเหนือก็ยังพานางติดตามไปด้วย เหมือนดังครั้งพำนักอยู่ที่อันเฉิงจนกระทั่งมีข่าวสารจากวังหลวงว่า ฮองเฮามีรับสั่งให้เรียกพบหลินถิง นับเป็นครั้งที่สองแล้ว หลินถิงมิได้คาดคิดมาก่อนว่าจะถูกเรียกเข้าเฝ้าอีก ยิ่งเมื่อได้ยินมาว่าฮองเฮาช่วงนี้อาพาธหนัก มิอาจเสวยอาหารได้ ความรู้สึกตัวก็น้อยลงทุกที นางอดมิได้ที่จะคาดเดาเจตนาของฮองเฮ
