ะ”นางเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสียงแผ่ว “เจ้ารู้หรือไม่ว่า…คำว่า ‘ปัจจุบัน’ หมายถึงสิ่งใด”หลินถิงมิได้ตอบในทันที ฮองเฮาเพิ่งเอ่ยก็พลันไอออกมาเป็นระยะๆ “อย่าหวั่น ข้า…ข้าไม่มีเจตนาร้าย ตั้งแต่พบเจ้าครั้งก่อน ข้าก็ครุ่นคิดไม่วาง สัญชาตญาณบอกข้าว่า เจ้าเป็นเช่นเดียวกับข้า ครานี้…ก่อนสิ้นใจ จึงอยากเห็นหน้าเจ้าอีกครั้ง”นางมิได้เอ่ยตอบ ฮองเฮาเพียงหยิบผ้าเช็ดริมฝีปากที่มีโลหิตติดขึ้นอย่างคุ้นเคย “แท้จริงแล้ว ข้ามิใช่คนของยุคนี้ข้ามาจากสถานที่หนึ่งที่เรียกกันว่า ‘ปัจจุบัน’ ”ม่านแพรหลายชั้นคลี่ห้อยตรงแท่นบรรทม หลินถิงมองไม่เห็นว่าพระนางเช็ดโลหิตออกไปแล้วเสียงฮองเฮายิ่งแผ่วอ่อนลงทุกขณะ “แท้จริงแล้ว…ยุคสมัยนี้ก็มิได้มีอยู่จริง มันเป็นเพียงนิยายเรื่องหนึ่ง นามว่า《หนึ่งฝันใต้หวยอัน [1] 》 ข้าคือผู้พลัดหลงเข้ามา แต่ไร้ซึ่งระบบใดๆ”หลินถิงฟังพลางตรึกตรอง เห็นได้ชัดว่าพวกนางมิได้อยู่ในนิยายเล่มเดียวกัน หากแต่เป็นนิยายสองเรื่องที่ผู้ประพันธ์สร้างขึ้นจากฉากหลังเดียวกัน รายละเอียดบางส่วนจึงเชื่อมโยงถึงกันฮองเฮาเอ่ยต่อ “เดิมข้านึกว่าหากรู้เรื่องราวล่วงหน้า ก็จักเปลี่ยนชะตาได้ ทว่าข้าผิดถนัด ไม่อาจทำได้เลย หากเมื่อใดที่ข้ากล่าวสิ่งซึ่งจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า หรือกระทำสิ่งที่ไม่เป็นไปตามเนื้อเรื่อง ข้าจะล้มป่วยหนักทุกครา”หลินถิงถึงกับนิ่งไปชั่วครู่ หากเป็นเช่นนี้ จริงดั่งที่คิด ระบบที่นางได้รับนั้น มอบโอกาสใ
