ขี้เหนียวไม่ยอมควักสักอีแปะ จะเลี้ยงสุราผู้อื่นได้อย่างไรกันแต่หลินถิงกลับมิอาจก้าวพ้นประตูหอหนังสือ เพราะจู่ๆ นางก็เป็นลมล้มลงอีกครั้งจินอันไจ้ขมวดคิ้วแน่น เอ่ยเสียงห้วน “หลินเล่ออวิ๋น เจ้าเป็นอะไรไป อย่าบอกนะว่ายังเล่นตลกหลอกข้าอีก คราวก่อนเจ้าก็เคยแกล้งล้มหน้ามืด รอให้ข้าเดินเข้ามา แล้วซัดข้าไปหนึ่งเท้า”แต่ครั้งนี้กลับดูแตกต่างออกไป จินอันไจ้ถึงกับนิ่งงัน ไม่รู้จะรับมืออย่างไร มือที่ถือไม้ปัดฝุ่นถึงกับหลุดร่วงตกพื้น“หลินเล่ออวิ๋น?”ต้วนหลิงเองก็ชะงักไปชั่วขณะ แต่เขาตั้งสติได้รวดเร็ว กุมมือนางแน่น แล้วอุ้มนางขึ้นมาในอ้อมแขน รู้ว่านางยังมีลมหายใจอยู่ เขาไม่เอื้อนเอ่ยสักคำ เพียงอุ้มนางก้าวออกจากร้านไปอย่างเงียบงัน
