ออยู่ หากพบเพียงข่าวร้ายดุจสายฟ้าฟาดกลางอก นับแต่นั้น จินอันไจ้ก็มีเพียงความเคียดแค้นในใจเขาเอ่ยจบก็มิได้อยู่ต่อ หันหลังจากไปทันที หลินถิงนั่งนิ่ง มองเงาหลังเขาลับหายไปในความเงียบงัน พลันจมสู่ห้วงความคิดไม่อาจดึงตนกลับมาต้วนหลิงเปิดตู้ หยิบย่ามสัมภาระออกมา พลางเอ่ยเสียงเรียบ “พวกเราลงไปข้างล่างเถิด”
