ังต้วนหลิงเล็กน้อย แต่เร็วกว่าหลินถิง เขามิได้รีบรุดเข้าโรงเตี๊ยม หากแต่หยุดยืนอยู่ห่างออกไป เพ่งมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาไม่กะพริบหลินถิงสัมผัสได้ จึงเหลียวมองตาม แต่ไม่คาดคิดว่าที่แท้ เขามิได้มองนางกับต้วนหลิง หากกำลังจ้องมองไปยังต้วนซินหนิงเบื้องหลังต่างหากสายตาคมกริบนั้นเหมือนตรึงแน่นอยู่บนเอวเล็กบางของนาง ดวงท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อย ครรภ์นั้นคงได้สามเดือนกว่าแล้ว ผู้มีสายตาเฉียบคมย่อมแลเห็นได้ไม่ยาก หลินถิงเห็นดังนั้นจึงรีบขยับกายบังไว้ เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตเมื่อถึงตอนนั้น องค์รัชทายาทเพียงปรายตาคมมาที่หลินถิงคราหนึ่ง ก่อนจะเก็บสายตากลับ แล้วก้าวเข้าสู่โรงเตี๊ยมทันทีเรื่องที่ต้วนซินหนิงติดตามมาถึงเมืองอันเฉิงนั้น องค์รัชทายาทล่วงรู้มานานแล้ว เพียงไม่ทราบว่าเหตุใดนางจึงต้องมา หากพี่รองของนาง-ต้วนหลิง ผู้ดำรงตำแหน่งผู้บังคับการองครักษ์เสื้อแพร คิดจะปิดบัง ย่อมมิใช่เรื่องยากอันใดท้ายที่สุดแล้ว ขุนนางทั้งราชสำนักล้วนอยู่ภายใต้สายตาขององครักษ์เสื้อแพร แม้กระทั่งองค์รัชทายาทเองก็ไม่อาจหลีกพ้น ความคิดนี้ทำให้ร่องรอยไม่พอใจแวบผ่านบนใบหน้าเขา ทว่าเพียงพริบตาก็ถูกเก็บซ่อน กลับคืนสู่ท่วงท่าผึ่งผาย เอื้อนเอ่ยสนทนากับผู้คนในโรงเตี๊ยมด้วยท่าทีเป็นมิตร มิได้ใช้อำนาจกดข่ม แต่ยังคงเปี่ยมด้วยบารมีสง่างามหลินถิงเหลือบมองแผ่นหลังขององค์รัชทายาทโดยไม่ตั้งใจ นางพลันนึกถึงเรื่องครั้งหนึ่ง ที่พราชายารั
