ชทายาทเคยเชิญต้วนซินหนิงเข้าไปยังตำหนักตะวันออก นี่หรือมิใช่เพราะองค์รัชทายาทกันเล่า? แต่ในต้นฉบับเดิมกลับไม่เคยกล่าวถึงความเกี่ยวพันระหว่างเขากับต้วนซินหนิง กระนั้น…ต้นฉบับก็เป็นเพียงเรื่องสั้น เน้นแต่ฉากรักใคร่ระหว่างพระ-นาง มิได้ขยายความอื่นใดต้วนหลิงสังเกตเห็นสายตาของนาง จึงเหลียวมองตามไปยังองค์รัชทายาทเช่นกัน ก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ “มีอันใดหรือ?”หลินถิงจึงถามเสียงเบา “องค์รัชทายาทรู้จักหลิงอวี่ด้วยหรือ? ปกติแล้วพระองค์หาได้จดจำบุตรสาวขุนนางทั่วทั้งราชสำนักได้ทุกคน”ต้วนหลิงตอบอย่างไม่ลังเล “เขารู้จักหลิงอวี่”“พวกเขาเคยไปมาหาสู่กันมาก่อนหรือ?” หลินถิงเอ่ยอย่างแปลกใจ ต้วนซินหนิงไม่เคยเอ่ยถึงองค์รัชทายาทให้ตนฟังเลยแม้สักครั้งต้วนหลิงยกมือเกลี่ยแพรที่ถูกลมพัดแนบแก้มของนางออก แล้วกุมมือนางไว้ พลางขยับร่มกระดาษน้ำมันในมือให้นางด้วยท่าทีอ่อนโยน “หลิงอวี่กับเขามิได้มีความเกี่ยวข้องกัน”กระนั้นหลินถิงก็ยังอดสงสัยมิได้ ว่าองค์รัชทายาทอาจมีใจต่อต้วนซินหนิง หาไม่แล้ว เหตุใดสายตาที่ทอดมองครรภ์น้อยของนางจึงซับซ้อนถึงเพียงนั้น อีกทั้งเรื่องที่พราชายารัชทายาทเคยแสดงความสนใจในเรื่องการสมรสของนางก็ชวนให้คิดไปในทางเดียวกัน“เล่ออวิ๋น พี่รอง ท่านทั้งสองยังไม่เข้าไปอีกหรือ?” เสียงเรียกของต้วนซินหนิงดังมาจากด้านหลังหลินถิงจึงดึงมือต้วนหลิง พากันก้าวเข้าไปในโรงเตี๊ยม เจ้าของโรงเตี๊ยมได้จัดห้องพักไว้เรีย
